Obama 133

Schoolvoorbeeld van propaganda. Aanstaande president omarmt slachtoffer van oorlog, die speciaal voor deze gelegenheid geen broek had aangetrokken, zodat we allemaal konden meegenieten, en Obama zijn show kon opvoeren. De fotograaf stond al klaar. 'Ach kind, wat lullig nou. Het is sneu, maar als je ze eenmaal ingelopen hebt dan zitten ze wel lekker. Kop op, we gaan er weer lekker tegen aan. In Afghanistan dit keer. Ben je ook van de partij? Je hebt je beide armen nog, nietwaar. Nou dan. En vergeet niet: alles went. Morgen mag je weer een broek aan.'

Brave New World

George Orwell's 1984, where the three slogans of the ruling party were "War is Peace; Freedom is Slavery; Ignorance is Strength."

De NRC bericht:

Obama: oorlog soms nodig voor vrede

Gepubliceerd: 10 december 2009 11:05 | Gewijzigd: 10 december 2009 15:02

Door een onzer redacteuren

Rotterdam, 10 dec. De Amerikaanse president Barack Obama heeft vandaag in Oslo, waar hem de Nobelprijs voor de Vrede werd uitgereikt, gezegd dat oorlog soms nodig is om vrede te bereiken.

http://www.nrc.nl/buitenland/article2434435.ece/Obama_oorlog_soms_nodig_voor_vrede

Yochanan Visser als Crimineel 13

Yochanan Visser met JNF-petje

Yochanan Visser is a Dutch-language analyst for the Israel Facts Group (www.israelfacts.eu), a European media watchdog organization, as well as manager of Israel Facts Monitorgroup and www. israelfacts. eu. He lives in Efrat, Israel.

Yochanan Visser,

Als ik goed ben geinformeerd dan woont u nu ongeveer 10 jaar in Israel, dat wil zeggen: op land dat volgens het internationaal recht van de Palestijnen, de rechtmatige eigenaren, is gestolen. In die tijd heeft u als bouwvakker/aannemer overal in gestolen gebied kunnen bouwen. Mijn vraag is: waarom mag u als nieuwkomer wel bouwen in bezet gebied, terwijl de Palestijnen dat niet mogen? De families van de Palestijnen leven hier al vele generaties lang, en toch mogen ze van de 'Joodse staat' niet op hun eigen grond bouwen. Wat is de logica daarvan?

Ik stel die vraag ook omdat professor Shlomo Sand van de Universiteit van Tel Aviv in zijn bestseller The Invention of the Jewish People duidelijk maakt dat de huidige joden veelal nazaten van bekeerlingen zijn van wie de voorouders dus niet uit Israel kwamen, maar uit bijvoorbeeld Rusland en dat tegelijkertijd de oorspronkelijke Joodse bevolking van Palestina zich tot de islam heeft bekeerd en op die manier assimileerde. Sand bewijst gedocumenteerd hoe de zogeheten joodse geschiedenis op zionistische mythen berust. Vandaar mijn vraag waarop uw overtuiging berust dat u wel mag wat de oorspronkelijke bewoners niet mogen.

http://en.wikipedia.org/wiki/Shlomo_Sand

In afwachting van uw antwoord,

Stan van Houcke

Journalist/schrijver

Amsterdam.

May 27, 2008 18:26 | Updated May 27, 2008 19:56

UN: 94% of W. Bank construction denied

By ASSOCIATED PRESS

In the past seven years, Israel has denied 94 percent of Palestinian requests for building permits in West Bank areas under its full control, a UN agency said in a report Tuesday.

During the same period, Israel demolished more than 1,600 Palestinian-owned structures in those areas, according to the UN Office for the Coordination of Humanitarian Affairs.

The report also stated that more than 3,000 Israeli demolition orders are pending against Palestinian-owned structures in those areas. Ten small communities are at risk of being almost entirely displaced by demolitions, the agency claimed.

Lees verder: http://www.jpost.com/servlet/Satellite?cid=1211872828552&pagename=JPArticle%2FShowFull

Louise O. Fresco 7

De NRC-columniste Louise Fresco is wat de 'kwaliteitskrant' ongetwijfeld zal betitelen als 'het beste dat Nederland in huis heeft.' Dat zegt veel over Nederland, maar niets over de wereld.

Fresco schreef deze week dit: Kopenhagen: een Topje in een evolutionair proces... Kopenhagen moet niet overschat noch onderschat worden. Het is niet meer dan een topje in een langdurig menselijk leerproces dat doorgaat in zijn eigen trage ritme [...] Ik ben noch pessimistisch noch optimistisch. Een zwakke slotverklaring is geen catastrofe: internationale verdragen over zulke complexe onderwerpen zijn altijd vatbaar voor geruzie over de uitvoering. Bovendien ontwikkelen wetenschap en technologie zich voortdurend. Wat nu nog technisch riskant lijkt, zoals grootschalige ingrepen tegen het broeikaseffect, ziet er straks misschien heel anders uit. Het belangrijkste is dus een verdrag dat zich kan aanpassen aan voortschrijdend inzicht en onze gedragsverandering […] Klimaat is uitgegroeid tot de toetssteen van alles wat moreel correct is, een pars pro toto voor veel ongenoegen. Maar Kopenhagen gaat over veel meer dan klimaatverandering, het gaat over onze betekenis als menselijke soort.

http://weblogs.nrc.nl/fresco/2009/12/08/kopenhagen-een-topje-in-een-evolutionair-proces/

Kopenhagen en de Evolutie dus. 'Het is niet meer dan een topje in een langdurig menselijk leerproces dat doorgaat in zijn eigen trage ritme.' Mooi zo. Het is natuurlijk belangrijk om te weten hoe traag dat ritme van de evolutie is, want anders zijn Fresco's woorden betekenisloos. Welnu, volgens wetenschappers is het niet overdreven te stellen dat de menselijke evolutie miljoenen jaren niets voorstelde. Dat wil zeggen: er was zeer lang geen sprake van enige ontwikkeling. Ongeveer 2,5 miljoen jaar geleden begonnen de eerste hominiden in Afrika stenen werktuigen te gebruiken. Dat stenen tijdperk duurde tot het bronzen tijdvak, dat zo ongeveer 6000 jaar geleden begon. In die tussentijd evolueerde de mens niet wat betreft technologische vernieuwingen. Pas zes millennia geleden begon een geweldige technologische aanpassing. Maar tegelijkertijd was er geen sprake van een wezenlijke psychologische evolutie, waardoor de mens nu nog steeds gedreven wordt door dezelfde driften en instincten als de grotbewoner, met dit verschil dat de grotbewoner nu over kenwapens beschikt. Instincten, de driften zijn niet meegeevolueerd. Met andere woorden, wanneer mevrouw Fresco schrijft: 'Het is niet meer dan een topje in een langdurig menselijk leerproces dat doorgaat in zijn eigen trage ritme,' is dit klinkklare nonsens en dat zij 'pessimistisch noch optimistisch' is, is misschien wel aangenaam voor haarzelf, maar heeft verder geen enkele betekenis voor de lezer. Wat wel belangrijk is, is deze bewering: 'Een zwakke slotverklaring is geen catastrofe.' Die opmerking getuigt van weinig tot geen inzicht.

E.O Wilson, de meest gelauwerde bioloog van onze tijd schrijft in The Creation. An Appeal to Save Life on Earth het volgende: 'Despite the slow pace of exploration, biologists in the past two or three decades have found that Earth's biodiversity is far richer than previously imagined. This diversity is disappearing at an accelerating rate, from habitat destruction, including habitat destruction now underway from climate warming, plus the spread of invasive species, pollution, and overharvesting. If these human-caused forces are left unabated, we could lose as many as half the species of plants and animals on Earth by the end of the century. Over geological time, and if averaged over many taxonomic groups, species went extinct at the rate of one species per million species per year; and new species were born at the same rate, one species per million species per year. The ongoing rate of species extintion and commitment to early extinction, measured to the nearest power of ten, is now 100 times the rate at which new species are being born, as most conservatively estimated. It is expected to rise to 1000 or higher, as the last remnants of many ecosystems are wiped out and many species now present on the edge of extintion disappear with them. Biologists who work most closely on biodiversity agree that we are in the beginning of the largest spasms of extinction since the end of the Cretaceous Period, 65 million years ago. In each of the five major prehuman spasms during the past 400 million years, it took about 10 million years for evolution to restore the full amount of biodiversity lost.'

Mevrouw Fresco is 57 jaar oud. Stel dat ze nog 20 jaar te gaan heeft, vooruit 30 jaar, misschien wel 40 jaar, maar dan is het voorbij. Stel dat ze 100 wordt. Gezien de tien miljoen jaar die de aarde nodig heeft om te herstellen van de aanslag op de biodiversiteit waarmee het kapitalistisch systeem bezig is, is 100 jaar niet meer dan een kuchje. Dus wanneer professor Fresco het over 'een evolutionair proces' heeft, dan vrees ik toch dat ze niet goed bij haar verstand is en dat we wel degelijk alles moeten doen om onze verwoestende aanwezigheid op aarde drastisch aan banden te leggen. Als Kopenhagen mislukt is dat een ramp, niet voor mevrouw Fresco en mij, maar wel voor mijn kinderen die opgezadeld worden met nog onvoorzienbare rampen. Ik weet dat dit allemaal -- om in de terminologie van Fresco te blijven -- niet 'correct' van mij is om te stellen en bovendien getuigt van een ernstige mate van 'zelfhaat jegens de mensenlijke soort' waarachter 'vaak een rechtlijnige visie [schuilgaat] op een nietsontziend kapitalisme dat lucht, water en mens vergiftigt. In milde vorm uit zich deze houding in moralistisch zwart-witdenken.'

Het kan allemaal waar zijn, maar hoe dan ook, het moet dan maar, want ik hecht toch veel meer waarde aan het inzicht van de Amerikaanse wetenschapper Edward Wilson dan de uit de losse pols geschreven beweringen van de Nederlandse Louise Ottilie Fresco.

John Pilger 26

AdR stuurde me dit:

Normalizing the Crime of the Century

by John Pilger, December 10, 2009

Email This | Print This | Share This | Comment | Antiwar Forum

I tried to contact Mark Higson the other day only to learn he had died nine years ago. He was just 40, an honourable man. We met soon after he had resigned from the Foreign Office in 1991 and I asked him if the government knew that Hawk fighter-bombers sold to Indonesia were being used against civilians in East Timor.

"Everyone knows," he said, "except parliament and the public."

"And the media?"

"The media – the big names – have been invited to King Charles Street (the Foreign Office) and flattered and briefed with lies. They are no trouble."

As Iraq desk officer at the Foreign Office, he had drafted letters for ministers reassuring MPs and the public that the British Government was not arming Saddam Hussein. "This was a downright lie," he said. "I couldn’t bear it."

Giving evidence before the arms-to-Iraq inquiry, Higson was the only British official commended by Lord Justice Scott for telling the truth. The price he paid was the loss of his health and marriage and constant surveillance by spooks. He ended up living on benefits in a Birmingham bedsitter where he suffered a seizure, struck his head, and died alone. Whistleblowers are often heroes; he was one.

He came to mind when I saw a picture in the paper of another Foreign Office official, Sir Jeremy Greenstock, who was Tony Blair’s ambassador to the United Nations in the build-up to the invasion of Iraq in 2003. More than anyone, it was Sir Jeremy who tried every trick to find a UN cover for the bloodbath to come. Indeed, this was his boast to the Chilcot enquiry on 27 November, where he described the invasion as "legal but of questionable legitimacy." How clever. In the picture he wore a smirk.

Under international law, "questionable legitimacy" does not exist. An attack on a sovereign state is a crime. This was made clear by Britain’s chief law officer, Attorney General Peter Goldsmith, before his arm was twisted, and by the Foreign Office’s own legal advisers and subsequently by the secretary-general of the United Nations. The invasion is the crime of the 21^st century. During 17 years of assault on a defenseless civilian population, veiled with weasel monikers like "sanctions" and "no-fly zones" and "building democracy," more people have died in Iraq than during the peak years of the slave trade. Set that against Sir Jeremy’s skin-saving revisionism about American "noises" that were "decidedly unhelpful to what I was trying to do [at the UN] in New York." Moreover, "I myself warned the Foreign Office … that I might have to consider my own position …."

It wasn’t me, guv.

The purpose of the Chilcot inquiry is to normalize an epic crime by providing enough of a theater of guilt to satisfy the media so that the only issue that matters, that of prosecution, is never raised. When he appears in January, Blair will play this part to odious perfection, dutifully absorbing the hisses and boos. All "inquiries" into state crimes are neutered in this way. In 1996, Lord Justice Scott’s arms-to-Iraq report obfuscated the crimes his investigations and voluminous evidence had revealed.

At that time, I interviewed Tim Laxton, who had attended every day of the inquiry as auditor of companies taken over by MI6 and other secret agencies as vehicles for the illegal arms trade with Saddam Hussein. Had there been a full and open criminal investigation, Laxton told me, "hundreds" would have faced prosecution. "They would include," he said, "top political figures, very senior civil servants from right throughout Whitehall … the top echelon of government."

That is why Chilcot is advised by the likes of Sir Martin Gilbert, who compared Blair with Churchill and Roosevelt. That is why the inquiry will not demand the release of documents that would illuminate the role of the entire Blair gang, notably Blair’s 2003 cabinet, long silent. Who remembers the threat of the thuggish Geoff Hoon, Blair’s "defense secretary," to use nuclear weapons against Iraq?

In February, Jack Straw, one of Blair’s principal accomplices, the man who let the mass murderer General Pinochet escape justice and the current "justice secretary," overruled the Information Commissioner who had ordered the government to publish Cabinet minutes during the period Lord Goldsmith was pressured into changing his judgement that the invasion was illegal. How they fear exposure, and worse.

The media has granted itself immunity. On 27 November, Scott Ritter, the former UN chief weapons inspector, wrote that the invasion "was made far easier given the role of useful idiot played by much of the mainstream media in the US and Britain." More than four years before the invasion, Ritter, in interviews with myself and others, left not a shred of doubt that Iraq’s weapons of mass destruction had been disabled, yet he was made a non-person. In 2002, when the Bush/Blair lies were in full echo across the media, the Guardian and Observer mentioned Iraq in more than 3,000 articles, of which 49 referred to Ritter and his truth that could have saved thousands of lives.

What has changed? On 30 November, the Independent published a pristine piece of propaganda from its embedded man in Afghanistan. "Troops fear defeat at home," said the headline. Britain, said the report, "is at serious risk of losing its way in Afghanistan because rising defeatism at home is demoralizing the troops on the front line, military commanders have warned." In fact, public disgust with the disaster in Afghanistan is mirrored among many serving troops and their families; and this frightens the warmongers. So "defeatism" and "demoralizing the troops" are added to the weasel lexicon. Good try. Unfortunately, like Iraq, Afghanistan is a crime. Period.

Read more by John Pilger

• Returning to a Secret Country – November 25th, 2009
• Breaking the Australian Silence – November 6th, 2009
• 30 Years On, Remembering Cambodia’s Holocaust – October 29th, 2009
• War Is Peace. Ignorance Is Strength. – October 15th, 2009
• The Lying Game: How We Are Prepared for Another War of Aggression – September 30th, 2009

http://original.antiwar.com/pilger/2009/12/09/normalizing-the-crime-of-the-century%C2%A0/

Peter van Walsum Oud-Diplomaat 11

Irakees slachtoffertje van de massale inzet van veramd uranium door de VS en het Verenigd Koninkrijk tijdens de Golfoorlog.

Een vraag: zouden Robert van de Roer en Peter Vermaas de Nederlandse topdiplomaat Peter van Walsum hebben geportretteerd als 'het beste dat Nederland in huis heeft' en 'het visitekaartje in het buitenland' wanneer de toenmalige voorzitter van het sanctiecomite mede verantwoordelijk was geweest voor de dood van tenminste 500.000 Joodse kinderen onder de vijf jaar in Israel?

Nee natuurlijk! En terecht zouden ze dit niet hebben gedaan. Maar waarom dan wel de lovende woorden voor Peter van Walsum nu het 500.000 Arabische kinderen onder de vijf jaar in Irak betreft? Ik bedoel, wat is voor een Nederlandse journalist het verschil tussen Joodse kinderen in Israel en Arabische kinderen in Irak? Welke criteria gebruiken beide journalisten en hun redacties? Welke normen en waarden spelen bij hen een rol? Welke andere criteria kunnen hierbij een rol hebben gespeeld dan domweg de oude bekende al dan niet bewust racistische maatstaven? Het zijn beklemmende vragen waarop een antwoord gegeven moet worden. Dus beste collega's, hierbij de vraag:

Robert van de Roer en Peter Vermaas, waarom speelden de dode Irakese kinderen onder de vijf jaar geen enkele rol in jullie portret van Peter van Walsum? Jullie beiden zijn ingevoerd in het reilen en zeilen van de VN, ook jullie wisten dit: After Denis Halliday resigned as UN Humanitarian Coordinator for Iraq in October 1998, von Sponeck took over, heading all UN operations in Iraq and managing the Iraqi operations of the Oil-for-Food program.[1] Von Sponeck together with Jutta Burghardt, head of the UN World Food Programme in Iraq, resigned in February 2000 for the same reason as Halliday, to protest UN's Iraq sanctions policy. Von Sponeck and Halliday wrote an article in The Guardian explaining their position, accusing the sanctions regime of violating the Geneva Conventions and other international laws and causing the death of thousands of Iraqis.[3]

Zie: http://en.wikipedia.org/wiki/Hans_von_Sponeck

Waarom verzwegen jullie dit? Waarom maakten jullie die Irakese kinderen onzichtbaar?

In afwachting van een antwoord,

collegiale groet

Stan van Houcke

Journalist/schrijver

Amsterdam

Peter van Walsum Oud-Diplomaat 10

'Topjournalist' Peter Vermaas.
'Topjournalist' Robert van de Roer.
'Topdiplomaat' Peter van Walsum.

John Pilger: Aren't the deaths of half a million children mass destruction?

Peter van Walsum: I don't think you can use that argument to convince me.

De NRC over Peter van Walsum: 'het beste dat Nederland in huis heeft,' een topdiplomaat die 'zijn naam als eigenzinnig denker met scherpe tong waar[maakte].'

De Groene Amsterdammer stelde Van Walsum voor als de 'voorzitter van de wereld' die 'twee jaar lang het visitekaartje in het buitenland' is 'geweest.'

Hoe is het te verklaren dat de Australische journalist John Pilger wel in staat is om de activiteiten van Van Walsum kritisch te analyseren, terwijl de Nederlandse journalisten als Robert van de Roer en Peter Vermaas niet veel verder komen dan hem te portretteren als 'het beste dat Nederland in huis heeft' en 'het visitekaartje in het buitenland'?

Het antwoord is simpel: John Pilger is een onafhankelijke journalist, Robert van de Roer en Peter Vermaas zijn dat niet. Het maakt daarbij niet uit dat Van de Roer voor een neoliberale avondkrant werkt en Vermaas voor een links weekblad schreef, beiden weten maar al te goed waar de grenzen van de consensus liggen, wat een Nederlandse journalist wel en niet kan berichten. En belangrijker nog, ze weten dat als ze in dit kleine land de grenzen van de consensus schenden ze gemarginaliseerd zullen worden. Dus beide journalisten wisten wel degelijk wat John Pilger wist, maar beide journalisten wisten ook dat een kritische beschouwing van de hoogste diplomaat van Nederland niet geaccepteerd zou worden. Pilger daarentegen is een zelfstandig werkende journalist die zich al jaren volledig onafhankelijk weet op te stellen en daardoor een eigen niche heeft geschapen in het grote Angelsasksische taalgebied. Letwel, ook hij wordt door de macht gemarginaliseerd, maar dankzij de veelheid aan zenders en kranten waaraan hij zijn producten kan verkopen, weet hij te overleven. Ons hele leven is 1 grote markt geworden. Het is de markt die bepaalt wat verkocht wordt en wat niet, en dus welke werkelijkheid belangrijk is en welke niet.

Het is niet voor niets dat de Nederlandse politiek bereid is om de commerciele massamedia financieel te steunen. Het argument is zogenaamd dat daarmee de pluriformiteit van de pers wordt beschermd in een kapitalistisch systeem dat geen enkele pluriformiteit accepteert. Als eerste wordt de concurrent vernietigd, het hele systeem draait vanaf het begin om het vestigen van monopolies. Maar er is ook een ander veel belangrijker argument om de commerciele pers te subsidieren met overheidsgeld. En dat had de Amerikaanse elite snel door toen zich de contouren van een massamaatschappij aftekenden. De massa moest beheerst worden via de pers. Al in 1928 pleitte de vooraanstaande adviseur van de Amerikaanse politieke- en economische elite, Edward Bernays, voor een aristocratische politiek, omdat een echte democratie niet mogelijk zou zijn en daarom was volgens hem 'the engineering of consent the very essence of the democratic proces, the freedom to persuade and suggest... The conscious and intelligent manipulation of the organized habits and opinions of the masses is an important element in democratic society. Those who manipulate this unseen mechanism of society constitute an invisible government which is the true ruling power of our country.'

Bernays was niet de eerste de beste. Zijn boek 'Propaganda' (1928) was niet alleen in de VS een succes. Het was ook in nazi-Duitsland invloedrijk. Zijn werk stond zelfs in Goebbels' werkkamer. Bernays onderwees de elite dat ze zich moest concentreren op ‘regimenting the public mind every bit as much as an army regiments the bodies of its soldiers.’ Dit inzicht was mede gebaseerd op een oude wijsheid zoals Edward Gibbon die beschreef in zijn The Decline and Fall of the Roman Empire, waarin hij opmerkte: 'Augustus was sensible that mankind is governed by names; nor was he deceived in his expectation, that the Senate and people would submit to slavery, provided they were respectfully assured that they still enjoyed their ancient freedom.'

Ook de invloedrijke Amerikaanse publicist Walter Lippmann, een fervent adept van de imperialistische presidenten Theodore Roosevelt en Woodrow Wilson, was uiterst sceptisch over de mogelijkheid van een ware democratie in een complexe moderne samenleving. Het gewone volk kon zijn eigen belangen niet zomaar gaan formuleren, want dan zou het een chaos worden. Het publiek mocht tijdens verkiezingen zijn stem geven aan - door coöptatie gekozen – beleidsbepalers en verder niets. Om dit proces mogelijk te maken en zo glad mogelijk te laten verlopen, moest de pers worden gebruikt. Zij was verantwoordelijk voor ‘het fabriceren van consensus… een zelfbewuste vaardigheid en standaard instrument van regeringen die namens het volk besturen.’

In 1933, het jaar dat Hitler democratisch aan de macht kwam, schreef de gezaghebbende Amerikaanse hoogleraar Harold Lasswell in de Encyclopedia of the Social Sciences dat aangezien de 'masses are still captive to ignorance and superstition' de komst van de democratie 'compelled the development of a whole new technique of control, largely through propaganda.' Want, zo stelt Lasswell, propaganda is 'the one means of mass mobilisation which is cheaper than violence, bribery or other possible control techniques.' En om een hoog technologische massamaatschappij zo efficient mogelijk te laten draaien is propaganda de goedkoopste en veiligste manier voor de elite om de massa gehoorzaam te houden. Let wel, Lasswell was geen marginale figuur met wat maffe standpunten. Hij werd en wordt nog steeds alom bewonderd. Dit is wat bijvoorbeeld de Nederlandse versie van Wikipedia over hem meldt:

'Lasswell was één van de meest creatieve en invloedrijke wetenschappers van zijn tijd.Door gebruik te maken van een scala van psychologische en sociologische methoden in een discipline die tot dan toe alleen gebruik maakte van historische, juridische en filosofische methoden werd Harold Lasswell de grondlegger van de hedendaagse politieke wetenschap en met name de politieke psychologie. Ook op het gebied van de communicatiewetenschappen heeft hij met zijn communicatiemodel een grote invloed gehad. Op het gebied van beleidsstudies was het Harold Lasswell die de richting aangaf met de omschrijving waaraan deze (toen) nieuwe discipline moest voldoen (multi-disciplinair, probleem oplossend, expliciet normatief).' Zie:

Zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Harold_Lasswell

Tegelijkertijd benadrukte Lippmann in de jaren twintig van de vorige eeuw dat 'public opinions must be organized for the press if they are to be sound, not by the press... Without some form of censorschip, propaganda in the strict sense of the word is impossible. In order to conduct propaganda there must be some barrier between the public and the event. Access to the real environment must be limited, before anyone can create a pseudo-environment that he thinks is wise or desirable.' Immers: 'How small our proportion of direct observations is when compared to those observation that are conveyed to us through the media.' Om nu te voorkomen dat de massa, in de woorden van Lippmann, 'a bewildered herd' op hol slaat, moeten de beelden die de massa krijgt toegediend streng geselecteerd worden, zodat de juiste opvattingen ontstaan 'for the real environment is altogether too big, too complex, and too fleeting for direct acquaintance.' De massamens 'is not equipped to deal with so much subtlelety, so much variety, so many permutations and combinations. And although we have to act in that environment, we have to reconstruct it on a simpler model before we van manage with it.'

En een dergelijk simpel model van de werkelijkheid geven bijvoorbeeld Robert van de Roer en Peter Vermaas wanneer ze tegen beter weten in schrijven dat Peter van Walsum 'het beste' is 'dat Nederland in huis heeft,' een topdiplomaat die 'zijn naam als eigenzinnig denker met scherpe tong waar[maakte]' en als 'voorzitter van de wereld... twee jaar lang het visitekaartje in het buitenland' is 'geweest.'

Ondertussen verzwijgen ze dat hetzelfde 'visitekaartje' van Nederland betrokken was bij een beleid dat volgens vooraanstaande VN-medewerkers die belast waren met de uitvoering ervan 'genocidaal' was. Niet vergeten: de komst van de democratie 'compelled the development of a whole new technique of control, largely through propaganda.' Want, zo stelt Lasswell, propaganda is 'the one means of mass mobilisation which is cheaper than violence, bribery or other possible control techniques.'

De prijs daarvoor betaalden in dit geval de half miljoen Irakese kinderen onder de vijf jaar die als gevolg van ondermeer de sanctiepolitiek onder voorzitterschap van Van Walsum om het leven kwamen en vervolgens door mijn collega's van de Nederlandse pers onzichtbaar werden gemaakt.

En misschien wel het allerergste is dat er in de Nederlandse journalistiek hierover geen discussie wordt gevoerd. Het wordt als een gegeven geaccepteerd.

Leon de Winter 3

Jan Blokker over een andere NRC-publicist, Leon de Winter:


Er wordt geknoeid en bedrogen! ‘Theoretici van de opwarming der aarde proberen critici de mond te snoeren, en proberen data die hun theorie niet ondersteunen, weg te poetsen en onder het kleed te vegen.’ Dat is niet alleen de opinie van Leon de Winter, maar ook de opinie van Fox News, van alle Amerikaanse Republikeinen, van de PVV en van meer dan 25 procent van de Nederlandse bevolking die mét Wilders vindt dat eerst de buitenlanders naar huis moeten, en dan zullen we de douche nog lang genoeg nodig hebben om Nederland weer helemaal schoon en zuinig te spoelen. ‘Maar transnationale onheilsprofeten die Gore en Bono en Barack heten, vliegen in hun met leren fauteuils ingerichte jets de wereld rond om ons tegen onszelf te beschermen, de ijsberen uit het poolwater te redden en hier en daar een stuiver te verdienen’. Schrijft Leon. ‘Hoe moeten we hem aankondigen?’, vraagt de eigenwijze snotneus die het nog steeds zonde vindt om daar bijna twee volle pagina’s Opinie & Debat aan op te maken. ‘Dat zie je toch? Hij heeft zelf aangegeven welke credits hij wil krijgen: ‘Leon de Winter. Schrijver van onder meer Hoffmans honger (1990), De ruimte van Sokolov (1992), God’s Gym (2002), Het recht op terugkeer (2008). Oud-columnist van weekblad Elsevier. Oud-columnist van weekblad Elsevier! Dat zal ze in de hoofdstad van Denemarken tot 20 december niet lekker zitten.

http://www.nrcnext.nl/columnisten/2009/12/07/wat-zouden-we-toch-moeten-beginnen-zonder-opinie/#more-2275

Louise O. Fresco 6

Let op, Louise Fresco's gedachtewereld is al eerder als volgt uitgewerkt door de vox populi. Zodra men geen argumenten meer heeft, begint het kwalificeren van de tegenstander. Door te kwalificeren hoeft Fresco niet met feiten te komen. Meningen zijn al voldoende. Leest u maar:

minderwaardigheidsgevoelens 10. Met 'minderwaardigheidsgevoelens' bedoelen we niet alleen gevoelens van minderwaardigheid in de strikte zin van het woord, maar ook een heel spectrum van aanverwante eigenschappen: gebrek aan zelfrespect, gevoelens van machteloosheid, depressieve neigingen, defaitisme, schuldbesef, zelfhaat, enzovoorts. We stellen dat moderne linksisten neigen tot deze gevoelens (mogelijk in meer of mindere mate onderdrukt), en dat die gevoelens bepalend zijn voor de richting waarin het moderne linksisme zich ontwikkelt.
http://forum.fok.nl/topic/1024983

Louise O. Fresco 5

At least 80% of humanity lives on less than $10 a day.Source 1 More than 80 percent of the world’s population lives in countries where income differentials are widening.Source 2 The poorest 40 percent of the world’s population accounts for 5 percent of global income. The richest 20 percent accounts for three-quarters of world income.Source 3 According to UNICEF, 25,000 children die each day due to poverty. And they “die quietly in some of the poorest villages on earth, far removed from the scrutiny and the conscience of the world. Being meek and weak in life makes these dying multitudes even more invisible in death.”Source 4 Around 27-28 percent of all children in developing countries are estimated to be underweight or stunted. The two regions that account for the bulk of the deficit are South Asia and sub-Saharan Africa. If current trends continue, the Millennium Development Goals target of halving the proportion of underweight children will be missed by 30 million children, largely because of slow progress in Southern Asia and sub-Saharan Africa.Source 5 Based on enrolment data, about 72 million children of primary school age in the developing world were not in school in 2005; 57 per cent of them were girls. And these are regarded as optimisitic numbers.Source 6 Nearly a billion people entered the 21st century unable to read a book or sign their names.Source 7 Less than one per cent of what the world spent every year on weapons was needed to put every child into school by the year 2000 and yet it didn’t happen.Source 8 Infectious diseases continue to blight the lives of the poor across the world. An estimated 40 million people are living with HIV/AIDS, with 3 million deaths in 2004. Every year there are 350–500 million cases of malaria, with 1 million fatalities: Africa accounts for 90 percent of malarial deaths and African children account for over 80 percent of malaria victims worldwide.Source 9 Water problems affect half of humanity: Some 1.1 billion people in developing countries have inadequate access to water, and 2.6 billion lack basic sanitation. Almost two in three people lacking access to clean water survive on less than $2 a day, with one in three living on less than $1 a day. More than 660 million people without sanitation live on less than $2 a day, and more than 385 million on less than $1 a day. Access to piped water into the household averages about 85% for the wealthiest 20% of the population, compared with 25% for the poorest 20%. 1.8 billion people who have access to a water source within 1 kilometre, but not in their house or yard, consume around 20 litres per day. In the United Kingdom the average person uses more than 50 litres of water a day flushing toilets (where average daily water usage is about 150 liters a day. The highest average water use in the world is in the US, at 600 liters day.) Some 1.8 million child deaths each year as a result of diarrhoea The loss of 443 million school days each year from water-related illness. Close to half of all people in developing countries suffering at any given time from a health problem caused by water and sanitation deficits. Millions of women spending several hours a day collecting water. To these human costs can be added the massive economic waste associated with the water and sanitation deficit.… The costs associated with health spending, productivity losses and labour diversions … are greatest in some of the poorest countries. Sub-Saharan Africa loses about 5% of GDP, or some $28.4 billion annually, a figure that exceeds total aid flows and debt relief to the region in 2003.Source 10 Number of children in the world 2.2 billion Number in poverty 1 billion (every second child) Shelter, safe water and health For the 1.9 billion children from the developing world, there are: 640 million without adequate shelter (1 in 3) 400 million with no access to safe water (1 in 5) 270 million with no access to health services (1 in 7) Children out of education worldwide 121 million Survival for children Worldwide, 10.6 million died in 2003 before they reached the age of 5 (same as children population in France, Germany, Greece and Italy) 1.4 million die each year from lack of access to safe drinking water and adequate sanitation Health of children Worldwide, 2.2 million children die each year because they are not immunized 15 million children orphaned due to HIV/AIDS (similar to the total children population in Germany or United Kingdom) Source 11 Rural areas account for three in every four people living on less than US$1 a day and a similar share of the world population suffering from malnutrition. However, urbanization is not synonymous with human progress. Urban slum growth is outpacing urban growth by a wide margin.Source 12 Approximately half the world’s population now live in cities and towns. In 2005, one out of three urban dwellers (approximately 1 billion people) was living in slum conditions.Source 13 In developing countries some 2.5 billion people are forced to rely on biomass—fuelwood, charcoal and animal dung—to meet their energy needs for cooking. In sub-Saharan Africa, over 80 percent of the population depends on traditional biomass for cooking, as do over half of the populations of India and China.Source 14 Indoor air pollution resulting from the use of solid fuels [by poorer segments of society] is a major killer. It claims the lives of 1.5 million people each year, more than half of them below the age of five: that is 4000 deaths a day. To put this number in context, it exceeds total deaths from malaria and rivals the number of deaths from tuberculosis.Source 15 In 2005, the wealthiest 20% of the world accounted for 76.6% of total private consumption. The poorest fifth just 1.5%:
Lees verder: http://www.globalissues.org/article/26/poverty-facts-and-stats

Gezien deze feiten van vier jaar geleden, die inmiddels alleen maar verslechterd zijn, is de vraag: wat drijft Louise Fresco wanneer ze dit in de NRC schrijft: ' 'onvoorstelbaar is de vooruitgang die we collectief hebben gemaakt. De twintigste eeuw heeft, ondanks twee vreselijke wereldoorlogen en vele conflicten, ervoor gezorgd dat verreweg het grootste deel van de wereldbevolking beschikt over voedsel, medicijnen, redelijke werkomstandigheden. Velen leven nu in een ongekende luxe van vrije tijd en consumptiegroei.'

Zie: http://weblogs.nrc.nl/fresco/2009/12/08/kopenhagen-een-topje-in-een-evolutionair-proces/

Wat haar drijft is niet moeilijk te traceren. In dezelfde column geeft ze dit antwoord: 'Wij zijn nu in de evolutionair unieke situatie dat we ons collectief een spiegel kunnen voorhouden en kritiek kunnen leveren op onszelf. Helaas leidt dat soms tot zelfhaat jegens de menselijke soort. Dan is alle ellende op aarde de schuld van de gulzige, vervuilende mens, van het verdwijnen van vlinders tot het verdrogen van rivieren en de armoede in Afrika. Dan wordt het aardoppervlak vergeleken met een door brandwonden geteisterde huid, veroorzaakt door een destructieve soort die drastisch ingeperkt moet worden. Achter deze zelfhaat schuilt vaak een rechtlijnige visie op een nietsontziend kapitalisme dat lucht, water en mens vergiftigt. In milde vorm uit zich deze houding in moralistisch zwart-witdenken. Zoals de simpele dichotomie die de VARA ons dezer dagen voorlegt: ‘Wat laat u liever achter: een uitgeputte aarde of een aarde met toekomst?’

Hier komt de aap uit de mouw: degenen die wezenlijke kritiek op haar neoloberale ideologie hebben, en die niet de overtuiging zijn toegedaan dat de grote totalitair bestuurde en ongecontroleerde concerns wel met een oplossing zullen komen, leiden aan 'zelfhaat jegens de mensenlijke soort.' En nu komt het. Volgens deze amateur-psychologe: '[schuilt] achter deze zelfhaat vaak een rechtlijnige visie op een nietsontziend kapitalisme dat lucht, water en mens vergiftigt. In milde vorm uit zich deze houding in moralistisch zwart-witdenken.'

Moralisme is natuurlijk volstrekt verwerpelijk in haar wereldbeeld. En moraliteit is alleen toegestaan zodra dit het 'kapitalisme' niet in de wielen rijdt. Al was het maar om te voorkomen dat ze haar eigen unieke ervaringen zou missen, zoals deze: 'Soms, als ik tijdens een nachtelijke vlucht vanuit een vliegtuig naar beneden kijk, overvalt me een gevoel van verbijstering bij de aanblik van de menselijke aanwezigheid op deze aarde.' Juist ja.
Let wel, het 'moralistisch zwart-witdenken' is slechts een 'milde vorm' van de psychische stoornis, die ze gemakshalve 'zelfhaat' heeft betiteld. De 'ernstige vorm' van deze ziekte is natuurlijk het activisme, en zijn verschijnselen als Greenpeace en andere actieve milieu-organisaties. En waar sprake is van een ziekte moet er natuurlijk een medicijn komen. En wat dat kan zijn in een door technologie beheerste cultuur is niet moeilijk te verzinnen.

Maar allereerst moeten we ervan overtuigd worden dat er sprake is van een stoornis en vandaar dat Fresco bij gebrek aan feiten, domweg leugens verkoopt om op die manier een nog niet eerder gediagnostiseerde stoornis te kunnen aantonen. Ik wil niet flauw doen, maar als ik kijk naar de fotoportretten van Fresco dan meen ik toch te moeten constateren dat ze wel heel erg geremd, star, bezeten zelfs, uit haar ogen kijkt. Kijkt u zelf maar. Ik denk dan ook dat we hier te maken hebben met een klassiek geval van projectie. In de aanloop naar de zogeheten Klimaatconferentie hebben we kunnen zien hoe er door bepaalde groeperingen stemming wordt gemaakt om te voorkomen dat het ongeremde kapitalisme aan banden wordt gelegd. Wij zullen daar niet rijker op worden, mevrouw Fresco misschien wel. Who knows.

Louise O. Fresco van de NRC 4

Imre Kertesz schrijft over de Oostblok-confrontatie met de vrije markt ideologie: Wat moeten we nu geloven? Wat is de werkelijkheid, en waar moeten we ons aan houden? 'Ach, wat hebben wij gemaakt van het woord! In sommige monden voldoet het niet eens meer voor leugens, het is dieper gezonken dan dat, het is weggezakt in betekenisloosheid,' schrijft Denis de Rougemont in zijn boek La part du diable. Maar het ressentiment, die troebele drab van driften die onder de woorden borrelt, is echt. Het wordt enerzijds gevoed door angst en bestaansonzekerheid: veel intellectuelen, die hier jaren- en decennialang op hun eigen manier om de vrijheid hebben gevochten (of om datgene wat ze voor vrijheid aanzagen), merkten plotseling dat de grond onder hun voeten werd weggetrokken. In werkelijkheid stortte slechts het waardensysteem in waarin zij een vaste plek hadden. De snelheid waarmee dat gebeurde leek op een vrije val en dat schokte hen. Tegen de tijd dat ze bijkwamen van de dreun van die val en uit de stofwolken van de puinhopen te voorschijn kwamen, sprak de wereld om hen heen inmiddels de taal van beurzen, banken en mafia's.'

Ik moest aan de intellectuele integriteit van Kertesz denken toen ik gisteren het volgende gezwets las van Louise Fresco in haar NRC-column: 'onvoorstelbaar is de vooruitgang die we collectief hebben gemaakt. De twintigste eeuw heeft, ondanks twee vreselijke wereldoorlogen en vele conflicten, ervoor gezorgd dat verreweg het grootste deel van de wereldbevolking beschikt over voedsel, medicijnen, redelijke werkomstandigheden. Velen leven nu in een ongekende luxe van vrije tijd en consumptiegroei.'

Zie: http://weblogs.nrc.nl/fresco/2009/12/08/kopenhagen-een-topje-in-een-evolutionair-proces/

Jawel, het staat er echt en mevrouw Fresco beweert dit nadat de luchthandel in geld, de zogeheten financiele crisis een toenemende werkloosheid en chaos heeft veroorzaakt. Ze is niet geinteresserd in de werkelijkheid, maar in de wijze waarop ze een failliete ideologie kan redden en daarvoor is ze zelfs bereid te liegen. 'Ach, wat hebben wij gemaakt van het woord! In sommige monden voldoet het niet eens meer voor leugens, het is dieper gezonken dan dat, het is weggezakt in betekenisloosheid.'

Fresco, wat een schrikbarend gebrek aan inzicht, wanneer ze schrijft: 'verreweg het grootste deel van de wereldbevolking beschikt over voedsel, medicijnen, redelijke werkomstandigheden. Velen leven nu in een ongekende luxe van vrije tijd en consumptiegroei. '

Nu de feiten, zoals die door de Wereldbank worden gegeven:

At a poverty line of $1.25 a day, the revised estimates find

• 1.4 billion people live at this poverty line or below
• This is more than the previous estimate of 984 million with the older measure of a $1 a day in 2004. The World Bank notes that “the incidence of poverty in the world is higher than past estimates have suggested. The main reason is that [previous data] had implicitly underestimated the cost of living in most developing countries.”

  The data also does not reflect the recent global food crisis and rising cost of energy, which is feared will bring another 100 million into poverty.

  Today, over 25,000 children died around the world. This daily tragedy, from poverty and other preventable causes, rarely makes headline news.

  
  

  Zie: http://www.globalissues.org/

  
  

  En volgens de FAO, de organisatie waarvoor Louise Fresco jarenlang gewerkt heeft, zijn dit de feiten:

  
  

  The most recent estimate, released on October 14, 2009 by FAO, says that 1.02 billion people are undernourished, a sizable increase from its 2006 estimate of 854 million people. The increase has been due to three factors: 1) neglect of agriculture relevant to very poor people by governments and international agencies; 2) the current worldwide economic crisis, and 3) the significant increase of food prices in the last several years which has been devastating to those with only a few dollars a day to spend. 1.02 billion people is 15 percent of the estimated world population of 6.8 billion, . Nearly all of the undernourished are in developing countries.

  
  

  http://www.globalissues.org/article/4/poverty-around-the-world#WorldBanksPovertyEstimatesRevised

  
  

  Fresco in de slijpsteen voor de geest: 'verreweg het grootste deel van de wereldbevolking beschikt over voedsel, medicijnen, redelijke werkomstandigheden. Velen leven nu in een ongekende luxe van vrije tijd en consumptiegroei.'

  Wie probeert Fresco wat te verkopen en waarom?

  
  

  'Het wordt enerzijds gevoed door angst en bestaansonzekerheid: veel intellectuelen, die hier jaren- en decennialang op hun eigen manier om de vrijheid hebben gevochten (of om datgene wat ze voor vrijheid aanzagen), merkten plotseling dat de grond onder hun voeten werd weggetrokken. In werkelijkheid stortte slechts het waardensysteem in waarin zij een vaste plek hadden. De snelheid waarmee dat gebeurde leek op een vrije val en dat schokte hen.'

  Let op de westerse intellectuelen, let op hoe ver ze kunnen zakken nu hun ideologisch wereldbeeld doorgeprikt wordt. Alles zullen ze doen om hun plaats op de apenrots te beschermen. Liegen en bedriegen, zelfs hun kinderen zullen ze verkopen. En waarom? Omdat ze geen waardigheid kennen. Ze kennen alleen hun status, hun reputatie, hun carriere die bedreigd wordt. En dat is het enige waarin ze echt geloven. De rest was en is schijn.

De Nuance van de NRC 141

De NRC bericht:

Jeruzalem. Israël werkt volgens Palestijnen met tal van maatregelen door aan de annexatie van het Arabische stadsdeel

Palestijnen verliezen rechten in O-Jeruzalem

Israël claimt Arabisch Oost-Jeruzalem als deel van zijn hoofdstad. Palestijnen zien tal van maatregelen als het afnemen van papieren als onderdeel van de annexatie.

Ik heb een vraag aan mijn collega's. De NRC stelt: 'Israël werkt volgens Palestijnen met tal van maatregelen door aan de annexatie van het Arabische stadsdeel'

Het is in de Angelsaksische massamedia al lang bekend gemaakt dat de zionisten al binnen een maand nadat Oost-Jeruzalem in 1967 was veroverd de eerste maatregelen namen om Oost-Jeruzalem en omstreken in beslag te nemen. Landroof dus, in strijd met het internationaal recht. Voor degenen die geinteresseerd zijn: dit wordt nog eens helder beschreven in het recent verschenen boekje Israeli Apartheid. A Beginner's Guide van de Britse journalist Ben White, met een voorwoord van professor John Dugard, Special Rapporteur to the Human Rights Council on the Human Rights Situation in the Occupied Palestinian Territory.

Welnu, collega's van de slijpsteen voor de geest, hoe verklaart u het dat 'volgens Palestijnen [Israel werkt] met tal van maatregelen door aan de annexatie van het Arabische stadsdeel' terwijl iedere serieuze journalist dit al meer dan vier decennia uit eigen ervaring en onderzoek weet?

Niet alleen de Palestijnen, maar ook de Verenigde Naties, mensenrechtenorganisaties en het Internationaal Gerechthof in Den Haag hebben dit gedocumenteerd aangetoond. En nog steeds wijzen talloze organisaties op dit feit. Waarom melden jullie dit niet? Waarom doen jullie het met deze zin voorkomen alsof alleen de Palestijnen hierover klagen? En is het mogelijk dat uw correspondent Guus Valk zelf eens in bezet gebied polshoogte gaat nemen, zodat de NRC niet langer meer de feiten hoeft toe te schrijven aan de Palestijnen? Ik ben bereid hem te helpen bij het leggen van contacten met mensen ter plaatse, zowel Joden als Palestijnen. U heeft mijn emailadres.

In afwachting van jullie antwoord,

Stan van Houcke

Journalist/schrijver,

Amsterdam.

Zie: http://www.amazon.co.uk/Israeli-Apartheid-Beginners-Ben-White/dp/0745328873

Peter van Walsum Oud-Diplomaat 9

En dit nu, jongens en meisjes, is Peter Vermaas, oud-'UN Correspondent at ANP' en de huidige 'correspondent southern africa at NRC Handelsblad'.

Zie: http://za.linkedin.com/pub/peter-vermaas/1/966/547

En oud-correspondent Peter Vermaas schreef het lovende stuk over Van Walsum in De Groene Amsterdammer, waarin hij en passant NRC-journalist Robert van de Roer prijzend opvoerde als de auteur van 'een onlangs door de VN onderscheiden reportage over het laatste Nederlandse voorzitterschap van de Veiligheidsraad.'

Het laatste is niet helemaal juist want Robert van de Roer kreeg volgens eigen zeggen de prijs van 'de correspondentenvereniging van de Verenigde Naties in New York', waar ook Peter Vermaas als VN-correspondent had gezeten.

De kwalificatie die Peter Vermaas had voor 'het beste dat Nederland in huis heeft' was dat Peter van Walsum als 'voorzitter van de wereld... twee jaar lang het visitekaartje in het buitenland' is 'geweest.' En ook in het 'profiel' dat Vermaas van Van Walsum gaf speelden de half miljoen vermoorde Irakese kinderen geen enkele rol. Ze waren onzichtbaar gemaakt.

http://www.groene.nl/2000/44/Voorzitter_van_de_wereld

And the beat goes on.

En zo is de cirkel weer helemaal rond. Ons kent ons. Het poldermodel leidt onvermijdelijk tot intellectuele corruptie.

Peter van Walsum Oud-Diplomaat 8

'Bevlogen diplomaat '
'Bevlogen journalist.'

En kijk eens aan. De Groene Amsterdammer:

Het Nederlands lidmaatschap van de Veiligheidsraad is, zoals de carrière van Van Walsum zelf, te kenschetsen als «balancerend tussen gedrevenheid en scepsis», schreef Robert van der Roer in een onlangs door de VN onderscheiden reportage over het laatste Nederlandse voorzitterschap van de Veilig heidsraad in september vorig jaar. Van der Roer schetste het verhaal van een bevlogen diplomaat die ondanks de bescheiden positie die een tijdelijk lid van de raad heeft in te nemen, probeert het beste ervan te maken. De collega-ambassadeurs van de grote landen blijken zeer verrukt over Van Walsums kwaliteiten. Én over zijn respect voor de macht van de «P5»-landen, de permanente leden van de raad die de tijdelijke leden maar al te vaak als «stoorzender» beschouwen. De Britse ambassadeur: «Nederland is duidelijker dan bijna iedereen in de raad. De Nederlanders zijn nog openhartiger dan de Britten. Maar ze houden hun mond als ze de macht niet hebben om iets te bereiken. Ze preken niet. Deze Nederlandse karakteristiek is heel waardevol in een organisatie waar veel wordt gezwamd.»

http://www.groene.nl/2000/44/Voorzitter_van_de_wereld

Robert van de Roer. Waar ben ik die naam eerder tegengekomen? Ah juist, 'Robert van de Roer (1958) werkt sinds zijn negentiende als journalist. Hij begon als beeldbandredacteur bij ‘Studio Sport’, was vervolgens vijftien jaar onderzoeksjournalist en ruim twaalf jaar diplomatiek redacteur bij NRC Handelsblad.

In deze laatste functie interviewde hij vele internationale leiders en won hij twee keer een prijs van de correspondentenvereniging van de Verenigde Naties in New York.'

Het was deze zelfde tweemaal gelauwerde Robert van de Roer die Peter van Walsum in de slijpsteen voor de geest portretteerde als 'het beste dat Nederland in huis heeft,' een topdiplomaat die 'zijn naam als eigenzinnig denker met scherpe tong waar[maakte].' Zonder ook maar 1 woord te wijden aan Van Walsums betrokkenheid bij wat twee vooraanstaande VN-medewerkers zelf 'genocide' noemden. Op die manier werkt de Nederlandse journalistiek. Zo is een prijs gauw verdiend. Ons prijst ons.

After Denis Halliday resigned as UN Humanitarian Coordinator for Iraq in October 1998, von Sponeck took over, heading all UN operations in Iraq and managing the Iraqi operations of the Oil-for-Food program.[1] Von Sponeck together with Jutta Burghardt, head of the UN World Food Programme in Iraq, resigned in February 2000 for the same reason as Halliday, to protest UN's Iraq sanctions policy. Von Sponeck and Halliday wrote an article in The Guardian explaining their position, accusing the sanctions regime of violating the Geneva Conventions and other international laws and causing the death of thousands of Iraqis.[3]

Zie: http://en.wikipedia.org/wiki/Hans_von_Sponeck

Peter van Walsum Oud-Diplomaat 7

Beschrijving
Als Nederlands vertegenwoordiger in de Veiligheidsraad heeft Peter van Walsum zijn diplomatieke loopbaan afgesloten: een bewogen carrière eindigt in de zenit van de wereldpolitiek. In Verder met Nederland beschrijft Van Walsum zijn leven in samenhang met de politieke werkelijkheid. Grootgebracht met christendom en socialisme geeft hij aan hoe die dimensies uit zijn leven wegvallen en ziet dat Nederland onder leiding van Den Uyl een verkeerde richting inslaat. Van Walsums bijna veertig jaar actief meedenken, analyseren, adviseren, protesteren als het moet, maken deze kritische terugblik zeer de moeite waard. Hij kiest niet voor één partij, maar het is zijn ambitie de lezer te overtuigen dat Nederland als natie het hoofd boven water moet houden, hoe Europa zich ook ontwikkelt.


Recensie(s)
NBD|Biblion recensie
Het Nederlands als taal afschaffen, of Nederland zelf? Het zijn enkele van de radicale ideeen die voormalig Nederlands topdiplomaat Peter van Walsum te berde brengt om Nederland zijn achterstand - 'een handjevol inwoners en tot overmaat van ramp een eigen taal' - ten opzichte van bijvoorbeeld Frankrijk, Duitsland en Engeland te laten inlopen. Van Walsum, die als diplomaat werkzaam was in onder meer Parijs, New York, New Delhi, Brussel en Bonn, en voormalig Nederlands vertegenwoordiger in de Veiligheidsraad was, heeft nog maar net zijn diplomatieke loopbaan afgesloten, of hij publiceert al zijn eerste 'kritische terugblik'. Hij beschrijft hierin in vogelvlucht zijn jeugd, het christendom en socialisme waar hij mee is groot gebracht en die hij later heeft laten vallen, zijn diplomatieke loopbaan, de Nederlandse politiek en de positie van Nederland in de wereld. Nederland moet wat meer aan de weg timmeren, is de conclusie waarmee deze bekwame en eigenzinnige diplomaat dit zeker boeiende en interessante, maar toch wat magere boek eindigt.
(Biblion recensie, Redactie)

http://www.bol.com/nl/p/boeken/verder-met-nederland/1001004000008920/index.html#product_description

Wilders! 10

Wat was er gebeurd in Nederland als een volksvertegenwoordiger had beweerd dat synagogen 'symbool van een abjecte veroveringsideologie' zijn? Juist, dan was er terecht door het parlement hiertegen geprotesteerd. Misschien was de volksvertegenwoordiger wel juridisch vervolgd wegens antisemitisme. Maar nu Geert Wilders dit over ondermeer een andere semitische groep zegt, wordt niets ondernomen.

Zie: http://msn.eenvandaag.nl/politiek/35415/column_geert_wilders

Peter van Walsum Oud-Diplomaat 6

John Pilger: 'what is the difference in principle between human rights violations committed by the regime and those caused by your committee? Peter van Walsum: It's a very complex issue Mr Pilger.'

In Eyal Sivan's documentaire The Specialist zegt Adolf Eichmann in zijn glazen kooi in Jeruzalem:

‘Ik moet verklaren dat ik deze moord, de vernietiging van de joden, beschouw als een van de grootste misdaden in de geschiedenis der mensheid. Tenslotte wil ik verklaren dat ik persoonlijk zelfs in die tijd deze gewelddadige oplossing als niet gerechtvaardigd beschouwde, niet te rechtvaardigen. Zelfs op dat moment beschouwde ik het als een monsterlijke daad, waaraan ik helaas gebonden was door mijn eed van trouw. Mijn werk hield in het organiseren van de transporten. En ik kon mijn eed niet verbreken… Innerlijk voel ik me niet verantwoordelijk. Ik voelde me vrij van schuld. Ik was half blij dat ik niets te maken had met de fysieke vernietiging zelf. Ik deed mijn plicht in overeenstemming met de bevelen die ik kreeg. En ik heb ook nooit een reprimande gekregen voor het niet vervullen van mijn plicht… Als ik met de uitvoer van de vernietiging zelf belast zou zijn geweest dan zou ik me waarschijnlijk ter plaatse hebben doodgeschoten, denk ik.’

Openbare aanklager: Tijdens het politieverhoor heeft u verklaard: “Ik weet dat ik schuldig zal worden bevonden aan betrokkenheid bij moord. Ik weet dat ik de kans loop de doodstraf te krijgen. Ik vraag niet om genade, omdat ik dit niet verdien.” U zei dat u voorbereid was om uzelf en plein publique te verhangen, om boete te doen voor de gruwelijke misdaden die begaan zijn. Dat zijn uw eigen woorden. Beschouwt u uzelf schuldig aan medeplichtigheid aan de dood van miljoenen joden of niet? Eichmann: ‘In menselijke termen: ja, omdat ik schuldig ben voor het organiseren van de deportaties... Berouw verandert niets, het brengt niemand weer tot leven. Berouw is iets voor kleine kinderen. Wat belangrijker is, is een manier te vinden om te voorkomen dat deze dingen in de toekomst gebeuren.’

Hier zitten alle elementen in van de banaliteit van het moderne kwaad. Eichmann was een ambtenaar die bevelen uitvoerde, bevelen die hijzelf als 'monsterlijk' betitelde. Hoewel hij geen 'berouw' toonde, verklaarde hij wel 'schuldig' te zijn. Tegelijkertijd stelde deze SS-er dat hij zich niet 'verantwoordelijk voelt', want niet hij bepaalde het beleid maar zijn superieuren. Hij deed bewust mee aan een 'monsterlijk' beleid, maar was er niet 'verantwoordelijk' voor. Deze schizofrenie noemde hijzelf 'een bewuste toestand van gespletenheid, waarbij men van de ene naar de andere zijde kon vluchten.'

38 jaar later stelde de befaamde onderzoeksjournalist John Pilger de volgende vraag aan de Nederlandse topdiplomaat Peter van Walsum, destijds voorzitter van het sanctiecomite voor Irak: Aren't the deaths of half a million children mass destruction? Peter van Walsum: I don't think you can use that argument to convince me. It is about the invasion of Kuwait in 1990.

Ook Peter van Walsum toonde geen 'berouw'. Maar in tegenstelling tot Eichmann voelde hij zich ook niet 'schuldig' aan een beleid dat tot massamoord leidde, in dit geval van tenminste een half miljoen Irakese kinderen onder de vijf jaar.

John Pilger: Let's say the Netherlands was taken over by a Dutch Saddam Hussein, and sanctions were imposed, and the children of Holland started to die like flies. How would you feel about that?

Peter van Walsum: I don't think that's a very fair question. We are talking about a situation which was caused by a government that overran its neighbour, and has weapons of mass destruction.

Niet alleen beweerde Van Walsum in strijd met de feiten dat Irak massavernietigingswapens bezat, maar hij toonde tegelijkertijd dat in zijn ogen de vermoorde Irakese kinderen geen rol van betekenis speelden. Ze waren in zijn woorden: 'the eternal problem of collateral damage.' Genocide als 'bijkomende schade', aldus de topdiplomaat die zelf vader is van vier kinderen.

De vraag is: wie is nu een misdadiger en wie niet?

In de fascinerende filmdocumentaire The Fog of War vertelt de Amerikaanse oud-minister van Defensie Robert McNamara dat als de VS de Tweede Wereldoorlog had verloren hij een grote kans had gelopen om wegens oorlogsmisdaden te worden veroordeeld. Want hij organiseerde vanachter een bureau de vernietiging van tientallen Japanse steden door middel van Amerikaanse napalmbombardementen, waarbij op 1 avond alleen al in Tokio zeker 100.000 burgers om het leven kwamen. De bemanning van de vliegtuigen konden de brandende lijken ruiken.

'The Fog of War. Eleven Lessons from the Life of Robert S. McNamara. Errol Morris's Oscar-winning 2003 documentary .This brilliant work by director Morris is the stuff of life. And death. It arouses the most basic moral and immoral questions of being human through an enormously complex and yet simple man, Robert Strange McNamara. It seems no coincidence, his middle name, as we get to know him in all his cleverness and contradictions. Morris subtly illuminates, literally through McNamara's eyes, what it means to have power over life and death.'

Lees verder: http://informationclearinghouse.info/article12990.htm

John Pilger: So an entire nation is collateral damage? Is that correct?

Peter van Walsum: No, I am saying that sanctions have (similar) effects. You understand we have to study this further.

Aangezien Van Walsum wist dat 'sanctions have (similar) effects' als bijvoorbeeld het platbombarderen van Japanse steden, is de vraag gerechtvaardigd of Van Walsum niet mede-verantwoordelijk is voor het plegen van oorlogsmisdaden.

Het juridische aspect daargelaten is de morele kant van deze vraag zo actueel, aangezien Peter van Walsum het boek De Vrije Wil heeft geschreven, dat in 2007 verscheen en waarin het volgende aan de orde wordt gesteld: "heeft de mens een vrije wil, dan wordt God toeschouwer bij het menselijk leven; is zijn wil niet vrij, dan vervaagt de menselijke verantwoordelijkheid en wordt het leven zinloos. Van Walsums eigen visie voert hem tot de slotsom 'Alles ligt vast en toch is er vrije wil'."

Met andere woorden: als er 'toch' sprake is van een 'vrije wil' dan is hij in zijn eigen ogen 'verantwoordelijk' voor een beleid dat door de uitvoerders ervan 'genocidaal' is genoemd. Immers, 4 maart 2000 wees Denis Halliday, de voormalige VN-coordinator van het Humanitaire Programma in Irak het Westerse publiek erop dat wij de mensenrechten in Irak op grote schaal schenden. Na uit protest te zijn opgestapt verklaarde hij in The Guardian:

'Ik had de opdracht gekregen om een politiek te voeren die voldoet aan de definitie van genocide: een bewust beleid dat in feite meer dan een miljoen individuen, kinderen en volwassenen, heeft vermoord. We weten allemaal dat het regime, Saddam Hoessein, de prijs voor de economische sancties niet betaalt… Het zijn de gewone mensen die hun kinderen verliezen of hun ouders door gebrek aan gezuiverd water. Duidelijk is dat de Veiligheids Raad momenteel zijn boekje te buiten gaat, want zijn acties ondermijnen hier het eigen handvest… De geschiedenis zal de verantwoordelijken afstraffen.'

In de beschrijving van Van Walsums boek staat dit: 'Als de vrije wil door de wetenschap tot een illusie wordt verklaard, is het ook gedaan met het begrip verantwoordelijkheid. Dat zal diep ingrijpen in ons bestaan: de mens kan niet leven zonder vrije wil en de samenleving kan niet functioneren zonder verantwoordelijkheid.'

En dat nu is de centrale vraag: hoe kan een samenleving functioneren zonder 'verantwoordelijkheid'? Hoe kan Peter van Walsum, volgens de NRC 'het beste dat Nederland in huis heeft,' een topdiplomaat die 'zijn naam als eigenzinnig denker met scherpe tong waar[maakte]' zichzelf niet schuldig achten?

Ik stel die vraag ook omdat zelfs ik, die tegen de Golfoorlog had geprotesteerd, me schuldig voelde toen ik in 1995 in het grootste kinderziekenhuis van Bagdad een zaal vol kinderen zag sterven aan de gevolgen van verarmd uranium, dat massaal door het Westen was ingezet tijdens de Golfoorlog. En omdat onder aanvoering van het Westen een meedogenloze sanctiepolitiek tegen Irak werd gevoerd, was er voor deze kinderen, die aan verschillende vormen van kanker stierven, geen pijnstillers en geen medicijnen om de kanker te bestrijden. De artsen van het ziekenhuis deden een beroep op mij om na mijn terugkeer in het beschaafde Westen burgers te mobiliseren tegen deze misdaad. Ik heb als journalist gedaan wat ik kon, besteedde er bij de VPRO-Radio aandacht aan, maar kreeg geen respons.

Dezelfde sancties die bovendien tot de dood van tenminste een half miljoen Irakese kinderen onder de vijf jaar hadden geleid, werden door Van Walsum 'heilzame maatregelen' genoemd 'en natuurlijk doen die pijn. Ze zijn als een militaire maatregel.'

In een recensie van zijn boek over de vrije wil staat: Het wachten is nu op 'de theorie van alles', die alle theorieen betreffende de macro- en microfysische wereld in een overkoepelende theorie verenigt.

Toen ik dit las vroeg ik me af waarom Peter van Walsum hierop wacht. Krijgt de moord op meer dan een half miljoen Irakese kinderen onder de vijf jaar op die manier betekenis in zijn cosmologie? Zo nee, waarom wil hij dan 'de theorie van alles'?

War 3

World Military Spending

Author and Page information

• by Anup Shah
• This Page Last Updated Sunday, September 13, 2009

• This page: http://www.globalissues.org/article/75/world-military-spending.
• To print all information e.g. expanded side notes, shows alternative links, use the print version:
  • http://www.globalissues.org/print/article/75

Of all the enemies to public liberty war is, perhaps, the most to be dreaded because it comprises and develops the germ of every other. War is the parent of armies; from these proceed debts and taxes … known instruments for bringing the many under the domination of the few.… No nation could preserve its freedom in the midst of continual warfare.

— James Madison, Political Observations, 1795

This web page has the following sub-sections:

1. World Military Spending
2. Spending for peace vs spending for war
3. US Military Spending
4. In Context: US Military Spending Versus Rest of the World
5. In Context: US military budget vs. other US priorities
   1. Should spending be tied to GDP?
   2. US high military spending means others do not have to?
   3. US military budget vs. other US priorities

World Military Spending

Global military expenditure stands at over $1.46 trillion in annual expenditure at current prices for 2008, and has been rising in recent years.

Constant 2005 dollar values are used for comparing past years, where the the 2008 spending amount is over $1.2 trillion:

(1991 figures are unavailable.)

Summarizing some key details from chapter 5 of the Stockholm International Peace Research Institute (SIPRI)’s 2009 Year Book on Armaments, Disarmament and International Security for 2008:

• World military expenditure in 2008 is estimated to have reached $1.464 trillion in current dollars (just over $1.2 trillion in 2005 constant dollars, as per above graph);
• This represents a 4 per cent increase in real terms since 2007 and a 45 per cent increase over the 10-year period since 1999;
• This corresponds to 2.4 per cent of world gross domestic product (GDP), or $217 for each person in the world;
• The USA with its massive spending budget, is the principal determinant of the current world trend, and its military expenditure now accounts for just under half of the world total, at 41.5% of the world total;

SIPRI has commented in the past on the increasing concentration of military expenditure, i.e. that a small number of countries spend the largest sums. This trend carries on into 2008 spending. For example,

• The 15 countries with the highest spending account for over 81% of the total;
• The USA is responsible for 41.5 per cent of the world total, distantly followed by the China (5.8% of world share), France (4.5%), UK (4.5%), and Russia (4%):

Military spending is concentrated in North America, Europe, and increasingly, Asia:

SIPRI also adds that recently more countries have increased their military spending. Factors include

• Foreign policy objectives
• Real or perceived threats
• Armed conflict and policies to contribute to multilateral peacekeeping operations
• Availability of economic resources

The last point refers to rapidly developing nations like China and India that have seen their economies boom in recent years. In addition, high and rising world market prices for minerals and fossil fuels (at least until recently) have also enabled some nations to spend more on their militaries.

China, for the first time, ranked number 2 in spending in 2008.

In their earlier 2006 report SIPRI noted that, Algeria, Azerbaijan, Russia and Saudi Arabia have been able to increase spending because of increased oil and gas revenues, while Chile and Peru’s increases are resource-driven, “because their military spending is linked by law to profits from the exploitation of key natural resources.”

Also, “China and India, the world’s two emerging economic powers, are demonstrating a sustained increase in their military expenditure and contribute to the growth in world military spending. In absolute terms their current spending is only a fraction of the USA’s. Their increases are largely commensurate with their economic growth.”

The military expenditure database from SIPRI also shows that while percentage increases over the previous decade may be large for some nations, their overall spending amounts may be varied.

(See also this summary of trends, also from SIPRI.)

The latest figures SIPRI uses are from 2008, and where necessary (e.g. China and Russia), include estimates. These figures also do not reflect the full effect of the global financial crisis, the worst since the Great Depression of the 1930s, which future figures will likely reflect.

Back to top

Spending for peace vs spending for war

In a similar report from 2004, the SIPRI authors also noted that, “There is a large gap between what countries are prepared to allocate for military means to provide security and maintain their global and regional power status, on the one hand, and to alleviate poverty and promote economic development, on the other.”

Indeed, compare the military spending with the entire budget of the United Nations:

The United Nations and all its agencies and funds spend about $27 billion each year, or about $4 for each of the world’s inhabitants. This is a very small sum compared to most government budgets and it is just a tiny fraction of the world’s military spending. Yet for nearly two decades, the UN has faced a financial difficulties and it has been forced to cut back on important programs in all areas. Many member states have not paid their full dues and have cut their donations to the UN’s voluntary funds. As of May 31, 2009, members’ arrears to the Regular Budget topped $1282 million, of which the United States alone owed $857 million (67% of the regular budget arrears).

— UN Financial Crisis, Global Policy Forum (accessed September 13, 2009)

The UN was created after World War II with leading efforts by the United States and key allies.

• The UN was set up to be committed to preserving peace through international cooperation and collective security.
• Yet, the UN’s entire budget is just a tiny fraction of the world’s military expenditure, approximately 1.8%
• While the UN is not perfect and has many internal issues that need addressing, it is revealing that the world can spend so much on their military but contribute so little to the goals of global security, international cooperation and peace.
• As well as the above links, for more about the United Nations, see the following:
  • This web site’s section on the United Nations and Development looks at its role in fighting poverty and other issues, plus some of the problems it faces.
  • The United Nations web site

At the current level of spending (for 2008), it would take just a handful of years for the world’s donor countries to cover their entire aid shortfall, of over $3.6 trillion in promised official aid since 1970, more than 35 years ago.

Unfortunately, however, as the BBC notes, poverty fuels violence and defense spending has a tendency to rise during times of economic hardship. The global financial crisis is potentially ushering in enormous economic hardship around the world.

At a time when a deep economic recession is causing much turbulence in the civilian world … defense giants such as Boeing and EADS, or Finmeccanica and Northrop Grumman, are enjoying a reliable and growing revenue stream from countries eager to increase their military might.

Both geopolitical hostilities and domestic violence tend to flare up during downturns.

…

Shareholders and employees in the aerospace and defense industry are clearly the ones who benefit most from growing defense spending.

Defense companies, whose main task is to aid governments’ efforts to defend or acquire territory, routinely highlight their capacity to contribute to economic growth and to provide employment.

Indeed, some $2.4 trillion (£1.5tr), or 4.4%, of the global economy “is dependent on violence”, according to the Global Peace Index, referring to “industries that create or manage violence” — or the defense industry.

…

Military might delivers geopolitical supremacy, but peace delivers economic prosperity and stability.

And that, the report insists, is what is good for business.

— Jorn Madslien, The purchasing power of peace, BBC, June 3, 2009

The Global Peace Index that the BBC is referring to is an attempt to quantify the difficult-to-define value of peace and rank countries based on over 20 indicators using both quantitative data and qualitative scores from a range of sources. Here is a summary chart from their latest report:

Global Peace Index 2009 attempts to rank nations on various indicators of peace. Most countries are not considered peaceful, unfortunately.

(The top ranking nations on the global peace index were, New Zealand, Denmark, Norway, Iceland, Austria, Sweden, Japan, Canada, Finland, and Slovenia. It is worth looking at the report for the full list of indicators used, which cover a mixture of internal and external factors, weighted in various ways.)

Other spending priorities»

These issues have been of concern for a number of years. For example, consider this from 1998:

The illegal international drugs trade is estimated to be worth more than $400 billion, coming second only to military expenditure.

And consider the following, reflecting world priorities:

Global Priority	$U.S. Billions
Cosmetics in the United States	8
Ice cream in Europe	11
Perfumes in Europe and the United States	12
Pet foods in Europe and the United States	17
Business entertainment in Japan	35
Cigarettes in Europe	50
Alcoholic drinks in Europe	105
Narcotics drugs in the world	400
Military spending in the world	780

And compare that to what was estimated as additional costs to achieve universal access to basic social services in all developing countries:

Global Priority	$U.S. Billions
Basic education for all	6
Water and sanitation for all	9
Reproductive health for all women	12
Basic health and nutrition	13

(Source: The state of human development, United Nations Human Development Report 1998, Chapter 1, p.37)

It would seem ironic that the world spends more on things to destroy each other (military) and to destroy ourselves (drugs, alcohol and cigarettes) than on anything else.

These statistics are quickly getting old. If someone has had the time to research updated statistics, please let me know!

Back to top

US Military Spending

The United States has unquestionably been the most formidable military power in recent years. Its spending levels, as noted earlier, is the principle determinant of world military spending and is therefore worth looking at further.

Generally, US military spending has been on the rise. Recent increases are attributed to the so-called War on Terror and the Afghanistan and Iraq invasions, but it had also been rising before that.

For example, Christopher Hellman, an expert on military budget analysis notes in The Runaway Military Budget: An Analysis , (Friends Committee on National Legislation, March 2006, no. 705, p. 3) that military spending had been rising since at least 1998, if not earlier.

Travis Sharp, from the Center for Arms Control provides spending figures from 2000 to the requested figures for 2010 shown here:

• Overall spending
• Defense budget vs War spending
• Raw data and sources

Overall spending

Defense budget vs War spending

Raw data and sources

US Defense Spending Since 2000 in constant FY09 dollars

Year	National defense budget ($bn)	War Supplemental ($bn)	Total military spending ($bn)
Source: Travis Sharp, Growth in U.S. Defense Spending Over the Last Decade, Center for Arms Control and Non-Proliferation, February 26, 2009. (2010 data comes from Fiscal Year 2010 Pentagon Defense Spending Request: February “Topline”) Note: Figures up to 2009 include Department of Defense spending, Department of Energy’s nuclear weapons program, the costs of the wars in Afghanistan and Iraq, and DoD-related spending by other agencies. At time of writing, 2010 figures for the nuclear weapons program is not available.
2010	534	130	664
2009	536	144	680
2008	516	194	710
2007	471	134	660
2006	471	134	605
2005	451	114	565
2004	489	81	570
2003	472	75	547
2002	428	20	448
2001	401	25	426
2000	387	0	387

The decline seen in recent years above are due to a number of factors:

• Iraq war reduction and redeployment to Afghanistan
• 2010 figures are preliminary as of writing, not including nuclear weapons programs
• The global financial crisis, affecting all nations, is making governments rethink some military spending.

Nonetheless, compared to the rest of the world, these numbers have long been described as “staggering.”

Back to top

In Context: US Military Spending Versus Rest of the World

When the US Fiscal Year 2009 budget request for military spending came out in early 2008, Travis Sharp and Christopher Hellman (mentioned earlier) projected the spending of other nations planned for 2008 thus allowing comparison between US military spending and the rest of the world:

Note that the sources for world military spending is different to SIPRI, used above. As well as combining war supplemental spending to regular US military spending, other numbers and estimates will differ to graphs and charts shown earlier. See sources for further information.

• Pie chart
• Comparing US with others
• Top spenders ranked (and sources)

Pie chart

Comparing US with others

In other words,

• US military spending accounts for 48 percent, or almost half, of the world’s total military spending
• US military spending is more than the next 46 highest spending countries in the world combined
• US military spending is 5.8 times more than China, 10.2 times more than Russia, and 98.6 times more than Iran.
• US military spending is almost 55 times the spending on the six “rogue” states (Cuba, Iran, Libya, North Korea, Sudan and Syria) whose spending amounts to around $13 billion, maximum. (Tabulated data does not include four of the six, as the data only lists nations that have spent over 1 billion in the year, so their budget is assumed to be $1 billion each)
• US spending is more than the combined spending of the next 45 countries.
• The United States and its strongest allies (the NATO countries, Japan, South Korea and Australia) spend $1.1 trillion on their militaries combined, representing 72 percent of the world’s total.
• The six potential “enemies,” Russia, and China together account for about $205 billion or 29% of the US military budget.

Top spenders ranked (and sources)

Military spending in 2008 ($ Billions, and percent of total)

Country	Dollars (billions)	% of total	Rank
Source: U.S. Military Spending vs. the World, Center for Arms Control and Non-Proliferation, February 22, 2008 Notes: The figure for the United States is the budget request for Fiscal Year 2009 and includes $170 billion for ongoing military operations in Iraq and Afghanistan, as well as funding for the Department of Energy’s nuclear weapons activities. All other figures are projections based on 2006, the last year for which accurate data is available. All countries that spent over one billion per year are listed. Due to rounding, some percentages may be slightly off. If you are viewing this table on another site, please see http://www.globalissues.org/article/75/world-military-spending for further details.
United States	711	48.28%	1
China	121.9	8.28%	2
Russia	70	4.75%	3
United Kingdom	55.4	3.76%	4
France	54	3.67%	5
Japan	41.1	2.79%	6
Germany	37.8	2.57%	7
Italy	30.6	2.08%	8
Saudi Arabia	29.5	2.00%	9
South Korea	24.6	1.67%	10
India	22.4	1.52%	11
Australia	17.2	1.17%	12
Brazil	16.2	1.10%	13
Canada	15	1.02%	14
Spain	14.4	0.98%	15
Turkey	11.6	0.79%	16
Israel	11	0.75%	17
Netherlands	9.9	0.67%	18
United Arab Emirates	9.5	0.65%	19
Taiwan	7.7	0.52%	20
Greece	7.3	0.50%	21
Iran	7.2	0.49%	22
Myanmar	6.9	0.47%	23
Singapore	6.3	0.43%	24
Poland	6.2	0.42%	25
Sweden	5.8	0.39%	26
Colombia	5.4	0.37%	27
Chile	4.7	0.32%	28
Belgium	4.4	0.30%	29
Egypt	4.3	0.29%	30
Pakistan	4.2	0.29%	31
Denmark	3.9	0.26%	32
Indonesia	3.6	0.24%	33
Switzerland	3.5	0.24%	34
Kuwait	3.5	0.24%	35
South Africa	3.5	0.24%	36
Oman	3.3	0.22%	37
Malaysia	3.2	0.22%	38
Mexico	3.2	0.22%	39
Portugal	3.1	0.21%	40
Algeria	3.1	0.21%	41
Finland	2.8	0.19%	42
Austria	2.6	0.18%	43
Venezuela	2.6	0.18%	44
Czech Republic	2.5	0.17%	45
Romania	2.3	0.16%	46
Qatar	2.3	0.16%	47
Thailand	2.3	0.16%	48
Morocco	2.2	0.15%	49
Argentina	1.9	0.13%	50
Ukraine	1.7	0.12%	51
Cuba	1.7	0.12%	52
Angola	1.6	0.11%	53
New Zealand	1.5	0.10%	54
Hungary	1.3	0.09%	55
Ireland	1.1	0.07%	56
Jordan	1.1	0.07%	57
Peru	1.1	0.07%	58
North Korea	n/a	n/a	59
Global Total (not all countries shown): 1,472.7		100%	n/a

Why does the US number seem so high when the budget announced $517.9 for the Department of Defense?

Unfortunately, the budget numbers can be a bit confusing. For example, the Fiscal Year budget requests for US military spending do not include combat figures (which are supplemental requests that Congress approves separately). The budget for nuclear weapons falls under the Department of Energy, and for the 2009 request, was about $29 billion.

The cost of war (Iraq and Afghanistan) is estimated to be about $170 billion for the 2009 spending alone. Christopher Hellman and Travis Sharp also discuss the US fiscal year 2009 Pentagon spending request and note that “Congress has already approved nearly $700 billion in supplemental funding for operations in Iraq and Afghanistan and an additional $126 billion in FY'08 war funding is still pending before the House and Senate.”

Furthermore, other costs such as care for veterans, health care, military training/aid, secret operations, may fall under other departments or be counted separately.

The frustration of confusing numbers seemed to hit a raw nerve for the Center for Defense Information, concluding

The articles that newspapers all over the country publish today will be filled with [military spending] numbers to the first decimal point; they will seem precise. Few of them will be accurate; many will be incomplete, some will be both. Worse, few of us will be able to tell what numbers are too high, which are too low, and which are so riddled with gimmicks to make them lose real meaning.

— Winslow T. Wheeler, What Do the Pentagon’s Numbers Really Mean? The Chaos in America’s Vast Security Budget, Center for Defense Information, February 4, 2008

Commenting on the earlier data, Chris Hellman, noted that when adjusted for inflation the request for 2007 together with that needed for nuclear weapons the 2007 spending request exceeds the average amount spent by the Pentagon during the Cold War, for a military that is one-third smaller than it was just over a decade ago.

Generally, compared to Cold War levels, the amount of military spending and expenditure in most nations has been reduced. For example, global military spending declined from $1.2 trillion in 1985 to $809 billion in 1998, though since 2005 has risen to over $1 trillion again. The United States’ spending, up to 2009 requests may have be reduced compared to the Cold War era but is still close to Cold War levels.

Back to top

In Context: US military budget vs. other US priorities

Supporters of America’s high military expenditure often argue that using raw dollars is not a fair measure, but that instead it should be per capita or as percentage of Gross Domestic Product (GDP), and even then the spending numbers miss out the fact that US provides global stability with its high spending and allows other nations to avoid such high spending.

Although some of the issues discussed here are about US spending, they are also relevant to a number of other nations.

Should spending be tied to GDP?

Chris Hellman argues that GDP is not an appropriate way to measure necessary US military budget allocation:

Linking military spending to the GDP is an argument frequently made by supporters of higher military budgets. Comparing military spending (or any other spending for that matter) to the GDP tells you how large a burden such spending puts on the US economy, but it tells you nothing about the burden a $440 billion military budget puts on U.S. taxpayers. Our economy may be able to bear higher military spending, but the question today is whether current military spending levels are necessary and whether these funds are going towards the proper priorities. Further, such comparisons are only made when the economy is healthy. It is unlikely that those arguing that military spending should be a certain portion of GDP would continue to make this case if the economy suddenly weakened, thus requiring dramatic cuts in the military.

— Chris Hellman, The Runaway Military Budget: An Analysis , Friends Committee on National Legislation, March 2006, no. 705, p. 3

Since Hellman wrote the above, there has of course been the global financial crisis, that started from the US and has spread. Hellman might be surprised to find that even in such times, there are still serious proposals for pegging military spending to GDP. In recent months some senators and representatives have introduced proposals and bills calling for 4% of GDP to be guaranteed as the military budget (not including “supplementals” for war).

As Travis Sharp summarizes, critics of tying the US military budget to 4% of GDP fail in 3 ways:

1. It would add $1.4 trillion to $1.7 trillion to deficits over the next decade and provide more defense funding than is forecast to be necessary;
2. It would determine budgets using rigid formulas instead of realistic threat-based analysis, which would allow procurement to drive strategy rather than the other way around; and
3. It is politically unviable in the economic and budgetary environment faced by the United States.

Sharp also adds that when the war supplemental for Iraq and Afghanistan are considered, the US budget is already over the 4% mark. The other concerns is that tying it to GDP eases the debate that would otherwise occur on the issue:

GDP is an important metric for determining how much the United States could afford to spend on defense, but it provides no insight into how much the United States should spend. Defense planning is a matter of matching limited resources to achieve carefully scrutinized and prioritized objectives. When there are more threats, a nation spends more. When there are fewer threats, it spends less. As threats evolve, funding should evolve along with them.…

Unfortunately, setting defense spending at four percent of GDP would shield the Pentagon from careful scrutiny and curtail a much-needed transparent national debate.

— Travis Sharp, Debate: Four Percent of Gross Domestic Product for Defense?, Center for Arms Control and Non-Proliferation, February 26, 2009 (Emphasis added)

(See also the Tying U.S. Defense Spending to GDP: Bad Logic, Bad Policy, (April 15, 2008) from Travis Sharp for additional details.)

With the change in presidency from George Bush to Barack Obama, the US has signaled a desire to reform future spending and already indicated significant changes for the FY 2010 defense budget. For example, the US has indicated that it will cut some high-tech weapons that are deemed as unnecessary or wasteful, and spend more on troops and reform contracting practices and improve support for personnel, families and veterans.

There is predictable opposition from some quarters arguing it will threaten jobs and weaken national security, even though spending has been far more than necessary for over a decade. The Friends Committee on National Legislation argues that the job loss argument is weak: “It is true that discontinuing weapons systems will cause job loss in the short term, but unnecessary weapons manufacturing should not be considered a jobs program (that would be like spending billions of dollars digging holes), and research shows that these jobs can be successfully transferred to other sectors.” In other words, this is unnecessary and wasted labor (as well as wasted capital and wasted resources).

US high military spending means others do not have to?

Some argue that high US military spending allows other nations to spend less. But this view seems to change the order of historical events:

• During the Cold War, high spending was common around the world.
• High spending was reduced by allies such as various European and Asian countries as the Cold War ended (almost 2 decades ago) not because other nations felt they would be protected by the US — a dangerous foreign policy choice by any sovereign nation to rely so much on others in this way — but because they perceived any global threat from the Cold War had diminished and simply didn’t need such high spending any more; globalization of trade was supposed to be ushered in and lead to a new era.
• It was only the US as the remaining global super power that maintained a high budget. Many argue this was to strengthen its position as sole super power and that its “military industrial complex” was able to convince their public to maintain it.

Past empires have throughout history have justified their position as being good for the world. The US is no exception.

However, whether this global hegemony and stability actually means positive stability, peace and prosperity for the entire world (or most of it) is subjective. That is, certainly the hegemony at the time, and its allies would benefit from the stability, relative peace and prosperity for themselves, but often ignored in this is whether the policies pursued for their advantages breeds contempt elsewhere.

As the global peace index chart shown earlier reveals, massive military spending has not led to a much global peace.

As noted in other parts of this site, unfortunately more powerful countries have also pursued policies that have contributed to more poverty, and at times even overthrown fledgling democracies in favor of dictatorships or more malleable democracies. (Osama Bin Laden, for example, was part of an enormous Islamic militancy encouraged and trained by the US to help fight the Soviet Union. Of course, these extremists are all too happy to take credit for fighting off the Soviets in Afghanistan, never acknowledging that it would have been impossible without their so-called “great satan” friend-turned-enemy!)

So the global good hegemon theory may help justify high spending and even stability for a number of other countries, but it does not necessarily apply to the whole world. To be fair, this criticism can also be a bit simplistic especially if an empire finds itself against a competitor with similar ambitions, that risks polarizing the world, and answers are likely difficult to find.

But even for the large US economy, the high military spending may not be sustainable in the long term. Noting trends in military spending, SIPRI added that the massive increase in US military spending has been one of the factors contributing to the deterioration of the US economy since 2001. SIPRI continues that, “In addition to its direct impact of high military expenditure, there are also indirect and more long-term effects. According to one study taking these factors into account, the overall past and future costs until year 2016 to the USA for the war in Iraq have been estimated to $2.267 trillion.”

US military budget vs. other US priorities

The peace lobby, the Friends Committee on National Legislation, calculates for Fiscal Year 2009 that the majority of US tax payer’s money goes towards war:

• As a pie chart
• Raw data and sources

As a pie chart

Raw data and sources

	2009 (in billions of dollars)	2009 percent of federal funds budget
Source: Budget Chart: President Bush's FY 09 Budget Proposal, Friends Committee on National Legislation, February 15, 2008
Current Military Spending	742	30.9%
Cost of Past Wars	324	13.5%
Total military percent		44.4%
Health care	472	19.7%
Responses to Poverty	284	11.8%
Interest on Non-Military Share of Federal Debt	261	10.9%
Government Operations	166	7%
Education and jobs	52	2.2%
Science, Energy, & Environment	60	2.5%
Non-Military International Programs	37	1.5%

Furthermore, “national defense” category of federal spending is typically just over half of the United States discretionary budget (the money the President/Administration and Congress have direct control over, and must decide and act to spend each year. This is different to mandatory spending, the money that is spent in compliance with existing laws, such as social security benefits, medicare, paying the interest on the national debt and so on). For recent years here is how military, education and health budgets (the top 3) have fared:

Discretionary budgets in $ (billions) and percentages

Year	Total ($)	Defense ($)	Defense (%)	Education ($)	Education (%)	Health ($)	Health (%)
Sources and notes The link for each year takes you to that year’s source The defense budget is only the Pentagon request each Fiscal Year. It does not include nuclear weapons programs from the Department of Energy, or funding for wars such as Iraq and Afghanistan.
2009	997	541	54	61.9	6.2	52.7	5.3
2008	930	481.4	51.8	58.6	6.3	52.3	5.6
2007	873	460	52.7	56.8	6.5	53.1	6.1
2006	840.5	438.8	52	58.4	6.9	51	6.1
2005	820	421	51	60	7	51	6.2
2004	782	399	51	55	7	49	6.3
2003	767	396	51.6	52	6.8	49	6.4

For those hoping the world can decrease its military spending, SIPRI warns that “while the invasion [of Iraq] may have served as warning to other states with weapons of mass destruction, it could have the reverse effect in that some states may see an increase in arsenals as the only way to prevent a forced regime change.”

In this new era, traditional military threats to the USA are fairly remote. All of their enemies, former enemies and even allies do not pose a military threat to the United States. For a while now, critics of large military spending have pointed out that most likely forms of threat to the United States would be through terrorist actions, rather than conventional warfare, and that the spending is still geared towards Cold War-type scenarios and other such conventional confrontations.

[T]he lion’s share of this money is not spent by the Pentagon on protecting American citizens. It goes to supporting U.S. military activities, including interventions, throughout the world. Were this budget and the organization it finances called the “Military Department,” then attitudes might be quite different. Americans are willing to pay for defense, but they would probably be much less willing to spend billions of dollars if the money were labeled “Foreign Military Operations.”

— The Billions For “Defense” Jeopardize Our Safety, Center For Defense Information, March 9, 2000

And, of course, this will come from American tax payer money. Many studies and polls show that military spending is one of the last things on the minds of American people.

But it is not just the U.S. military spending. In fact, as Jan Oberg argues, western militarism often overlaps with civilian functions affecting attitudes to militarism in general. As a result, when revelations come out that some Western militaries may have trained dictators and human rights violators, the justification given may be surprising, which we look at in the next page.

Back to top

Where next?

Related articles

1. The Arms Trade is Big Business
2. World Military Spending
3. Training Human Rights Violators
4. Military Propaganda for Arms Sales
5. Small Arms—they cause 90% of civilian casualties
6. A Code of Conduct for Arms Sales
7. Landmines
8. Arms Trade Links for more information
9. Militarization and Weaponization of Outer Space
10. Star Wars; Phantom Menace or New Hope?

See more related articles

Zie: http://www.globalissues.org/article/75/world-military-spending#WorldMilitarySpending

World Military Spending

Author and Page information

• by Anup Shah
• This Page Last Updated Sunday, September 13, 2009

• This page: http://www.globalissues.org/article/75/world-military-spending.
• To print all information e.g. expanded side notes, shows alternative links, use the print version:
  • http://www.globalissues.org/print/article/75

Of all the enemies to public liberty war is, perhaps, the most to be dreaded because it comprises and develops the germ of every other. War is the parent of armies; from these proceed debts and taxes … known instruments for bringing the many under the domination of the few.… No nation could preserve its freedom in the midst of continual warfare.

— James Madison, Political Observations, 1795

This web page has the following sub-sections:

1. World Military Spending
2. Spending for peace vs spending for war
3. US Military Spending
4. In Context: US Military Spending Versus Rest of the World
5. In Context: US military budget vs. other US priorities
   1. Should spending be tied to GDP?
   2. US high military spending means others do not have to?
   3. US military budget vs. other US priorities

World Military Spending

Global military expenditure stands at over $1.46 trillion in annual expenditure at current prices for 2008, and has been rising in recent years.

Constant 2005 dollar values are used for comparing past years, where the the 2008 spending amount is over $1.2 trillion:

(1991 figures are unavailable.)

Summarizing some key details from chapter 5 of the Stockholm International Peace Research Institute (SIPRI)’s 2009 Year Book on Armaments, Disarmament and International Security for 2008:

• World military expenditure in 2008 is estimated to have reached $1.464 trillion in current dollars (just over $1.2 trillion in 2005 constant dollars, as per above graph);
• This represents a 4 per cent increase in real terms since 2007 and a 45 per cent increase over the 10-year period since 1999;
• This corresponds to 2.4 per cent of world gross domestic product (GDP), or $217 for each person in the world;
• The USA with its massive spending budget, is the principal determinant of the current world trend, and its military expenditure now accounts for just under half of the world total, at 41.5% of the world total;

SIPRI has commented in the past on the increasing concentration of military expenditure, i.e. that a small number of countries spend the largest sums. This trend carries on into 2008 spending. For example,

• The 15 countries with the highest spending account for over 81% of the total;
• The USA is responsible for 41.5 per cent of the world total, distantly followed by the China (5.8% of world share), France (4.5%), UK (4.5%), and Russia (4%):

Military spending is concentrated in North America, Europe, and increasingly, Asia:

SIPRI also adds that recently more countries have increased their military spending. Factors include

• Foreign policy objectives
• Real or perceived threats
• Armed conflict and policies to contribute to multilateral peacekeeping operations
• Availability of economic resources

The last point refers to rapidly developing nations like China and India that have seen their economies boom in recent years. In addition, high and rising world market prices for minerals and fossil fuels (at least until recently) have also enabled some nations to spend more on their militaries.

China, for the first time, ranked number 2 in spending in 2008.

In their earlier 2006 report SIPRI noted that, Algeria, Azerbaijan, Russia and Saudi Arabia have been able to increase spending because of increased oil and gas revenues, while Chile and Peru’s increases are resource-driven, “because their military spending is linked by law to profits from the exploitation of key natural resources.”

Also, “China and India, the world’s two emerging economic powers, are demonstrating a sustained increase in their military expenditure and contribute to the growth in world military spending. In absolute terms their current spending is only a fraction of the USA’s. Their increases are largely commensurate with their economic growth.”

The military expenditure database from SIPRI also shows that while percentage increases over the previous decade may be large for some nations, their overall spending amounts may be varied.

(See also this summary of trends, also from SIPRI.)

The latest figures SIPRI uses are from 2008, and where necessary (e.g. China and Russia), include estimates. These figures also do not reflect the full effect of the global financial crisis, the worst since the Great Depression of the 1930s, which future figures will likely reflect.

Back to top

Spending for peace vs spending for war

In a similar report from 2004, the SIPRI authors also noted that, “There is a large gap between what countries are prepared to allocate for military means to provide security and maintain their global and regional power status, on the one hand, and to alleviate poverty and promote economic development, on the other.”

Indeed, compare the military spending with the entire budget of the United Nations:

The United Nations and all its agencies and funds spend about $27 billion each year, or about $4 for each of the world’s inhabitants. This is a very small sum compared to most government budgets and it is just a tiny fraction of the world’s military spending. Yet for nearly two decades, the UN has faced a financial difficulties and it has been forced to cut back on important programs in all areas. Many member states have not paid their full dues and have cut their donations to the UN’s voluntary funds. As of May 31, 2009, members’ arrears to the Regular Budget topped $1282 million, of which the United States alone owed $857 million (67% of the regular budget arrears).

— UN Financial Crisis, Global Policy Forum (accessed September 13, 2009)

The UN was created after World War II with leading efforts by the United States and key allies.

• The UN was set up to be committed to preserving peace through international cooperation and collective security.
• Yet, the UN’s entire budget is just a tiny fraction of the world’s military expenditure, approximately 1.8%
• While the UN is not perfect and has many internal issues that need addressing, it is revealing that the world can spend so much on their military but contribute so little to the goals of global security, international cooperation and peace.
• As well as the above links, for more about the United Nations, see the following:
  • This web site’s section on the United Nations and Development looks at its role in fighting poverty and other issues, plus some of the problems it faces.
  • The United Nations web site

At the current level of spending (for 2008), it would take just a handful of years for the world’s donor countries to cover their entire aid shortfall, of over $3.6 trillion in promised official aid since 1970, more than 35 years ago.

Unfortunately, however, as the BBC notes, poverty fuels violence and defense spending has a tendency to rise during times of economic hardship. The global financial crisis is potentially ushering in enormous economic hardship around the world.

At a time when a deep economic recession is causing much turbulence in the civilian world … defense giants such as Boeing and EADS, or Finmeccanica and Northrop Grumman, are enjoying a reliable and growing revenue stream from countries eager to increase their military might.

Both geopolitical hostilities and domestic violence tend to flare up during downturns.

…

Shareholders and employees in the aerospace and defense industry are clearly the ones who benefit most from growing defense spending.

Defense companies, whose main task is to aid governments’ efforts to defend or acquire territory, routinely highlight their capacity to contribute to economic growth and to provide employment.

Indeed, some $2.4 trillion (£1.5tr), or 4.4%, of the global economy “is dependent on violence”, according to the Global Peace Index, referring to “industries that create or manage violence” — or the defense industry.

…

Military might delivers geopolitical supremacy, but peace delivers economic prosperity and stability.

And that, the report insists, is what is good for business.

— Jorn Madslien, The purchasing power of peace, BBC, June 3, 2009

The Global Peace Index that the BBC is referring to is an attempt to quantify the difficult-to-define value of peace and rank countries based on over 20 indicators using both quantitative data and qualitative scores from a range of sources. Here is a summary chart from their latest report:

Global Peace Index 2009 attempts to rank nations on various indicators of peace. Most countries are not considered peaceful, unfortunately.

(The top ranking nations on the global peace index were, New Zealand, Denmark, Norway, Iceland, Austria, Sweden, Japan, Canada, Finland, and Slovenia. It is worth looking at the report for the full list of indicators used, which cover a mixture of internal and external factors, weighted in various ways.)

Other spending priorities»

These issues have been of concern for a number of years. For example, consider this from 1998:

The illegal international drugs trade is estimated to be worth more than $400 billion, coming second only to military expenditure.

And consider the following, reflecting world priorities:

Global Priority	$U.S. Billions
Cosmetics in the United States	8
Ice cream in Europe	11
Perfumes in Europe and the United States	12
Pet foods in Europe and the United States	17
Business entertainment in Japan	35
Cigarettes in Europe	50
Alcoholic drinks in Europe	105
Narcotics drugs in the world	400
Military spending in the world	780

And compare that to what was estimated as additional costs to achieve universal access to basic social services in all developing countries:

Global Priority	$U.S. Billions
Basic education for all	6
Water and sanitation for all	9
Reproductive health for all women	12
Basic health and nutrition	13

(Source: The state of human development, United Nations Human Development Report 1998, Chapter 1, p.37)

It would seem ironic that the world spends more on things to destroy each other (military) and to destroy ourselves (drugs, alcohol and cigarettes) than on anything else.

These statistics are quickly getting old. If someone has had the time to research updated statistics, please let me know!

Back to top

US Military Spending

The United States has unquestionably been the most formidable military power in recent years. Its spending levels, as noted earlier, is the principle determinant of world military spending and is therefore worth looking at further.

Generally, US military spending has been on the rise. Recent increases are attributed to the so-called War on Terror and the Afghanistan and Iraq invasions, but it had also been rising before that.

For example, Christopher Hellman, an expert on military budget analysis notes in The Runaway Military Budget: An Analysis , (Friends Committee on National Legislation, March 2006, no. 705, p. 3) that military spending had been rising since at least 1998, if not earlier.

Travis Sharp, from the Center for Arms Control provides spending figures from 2000 to the requested figures for 2010 shown here:

• Overall spending
• Defense budget vs War spending
• Raw data and sources

Overall spending

Defense budget vs War spending

Raw data and sources

US Defense Spending Since 2000 in constant FY09 dollars

Year	National defense budget ($bn)	War Supplemental ($bn)	Total military spending ($bn)
Source: Travis Sharp, Growth in U.S. Defense Spending Over the Last Decade, Center for Arms Control and Non-Proliferation, February 26, 2009. (2010 data comes from Fiscal Year 2010 Pentagon Defense Spending Request: February “Topline”) Note: Figures up to 2009 include Department of Defense spending, Department of Energy’s nuclear weapons program, the costs of the wars in Afghanistan and Iraq, and DoD-related spending by other agencies. At time of writing, 2010 figures for the nuclear weapons program is not available.
2010	534	130	664
2009	536	144	680
2008	516	194	710
2007	471	134	660
2006	471	134	605
2005	451	114	565
2004	489	81	570
2003	472	75	547
2002	428	20	448
2001	401	25	426
2000	387	0	387

The decline seen in recent years above are due to a number of factors:

• Iraq war reduction and redeployment to Afghanistan
• 2010 figures are preliminary as of writing, not including nuclear weapons programs
• The global financial crisis, affecting all nations, is making governments rethink some military spending.

Nonetheless, compared to the rest of the world, these numbers have long been described as “staggering.”

Back to top

In Context: US Military Spending Versus Rest of the World

When the US Fiscal Year 2009 budget request for military spending came out in early 2008, Travis Sharp and Christopher Hellman (mentioned earlier) projected the spending of other nations planned for 2008 thus allowing comparison between US military spending and the rest of the world:

Note that the sources for world military spending is different to SIPRI, used above. As well as combining war supplemental spending to regular US military spending, other numbers and estimates will differ to graphs and charts shown earlier. See sources for further information.

• Pie chart
• Comparing US with others
• Top spenders ranked (and sources)

Pie chart

Comparing US with others

In other words,

• US military spending accounts for 48 percent, or almost half, of the world’s total military spending
• US military spending is more than the next 46 highest spending countries in the world combined
• US military spending is 5.8 times more than China, 10.2 times more than Russia, and 98.6 times more than Iran.
• US military spending is almost 55 times the spending on the six “rogue” states (Cuba, Iran, Libya, North Korea, Sudan and Syria) whose spending amounts to around $13 billion, maximum. (Tabulated data does not include four of the six, as the data only lists nations that have spent over 1 billion in the year, so their budget is assumed to be $1 billion each)
• US spending is more than the combined spending of the next 45 countries.
• The United States and its strongest allies (the NATO countries, Japan, South Korea and Australia) spend $1.1 trillion on their militaries combined, representing 72 percent of the world’s total.
• The six potential “enemies,” Russia, and China together account for about $205 billion or 29% of the US military budget.

Top spenders ranked (and sources)

Military spending in 2008 ($ Billions, and percent of total)

Country	Dollars (billions)	% of total	Rank
Source: U.S. Military Spending vs. the World, Center for Arms Control and Non-Proliferation, February 22, 2008 Notes: The figure for the United States is the budget request for Fiscal Year 2009 and includes $170 billion for ongoing military operations in Iraq and Afghanistan, as well as funding for the Department of Energy’s nuclear weapons activities. All other figures are projections based on 2006, the last year for which accurate data is available. All countries that spent over one billion per year are listed. Due to rounding, some percentages may be slightly off. If you are viewing this table on another site, please see http://www.globalissues.org/article/75/world-military-spending for further details.
United States	711	48.28%	1
China	121.9	8.28%	2
Russia	70	4.75%	3
United Kingdom	55.4	3.76%	4
France	54	3.67%	5
Japan	41.1	2.79%	6
Germany	37.8	2.57%	7
Italy	30.6	2.08%	8
Saudi Arabia	29.5	2.00%	9
South Korea	24.6	1.67%	10
India	22.4	1.52%	11
Australia	17.2	1.17%	12
Brazil	16.2	1.10%	13
Canada	15	1.02%	14
Spain	14.4	0.98%	15
Turkey	11.6	0.79%	16
Israel	11	0.75%	17
Netherlands	9.9	0.67%	18
United Arab Emirates	9.5	0.65%	19
Taiwan	7.7	0.52%	20
Greece	7.3	0.50%	21
Iran	7.2	0.49%	22
Myanmar	6.9	0.47%	23
Singapore	6.3	0.43%	24
Poland	6.2	0.42%	25
Sweden	5.8	0.39%	26
Colombia	5.4	0.37%	27
Chile	4.7	0.32%	28
Belgium	4.4	0.30%	29
Egypt	4.3	0.29%	30
Pakistan	4.2	0.29%	31
Denmark	3.9	0.26%	32
Indonesia	3.6	0.24%	33
Switzerland	3.5	0.24%	34
Kuwait	3.5	0.24%	35
South Africa	3.5	0.24%	36
Oman	3.3	0.22%	37
Malaysia	3.2	0.22%	38
Mexico	3.2	0.22%	39
Portugal	3.1	0.21%	40
Algeria	3.1	0.21%	41
Finland	2.8	0.19%	42
Austria	2.6	0.18%	43
Venezuela	2.6	0.18%	44
Czech Republic	2.5	0.17%	45
Romania	2.3	0.16%	46
Qatar	2.3	0.16%	47
Thailand	2.3	0.16%	48
Morocco	2.2	0.15%	49
Argentina	1.9	0.13%	50
Ukraine	1.7	0.12%	51
Cuba	1.7	0.12%	52
Angola	1.6	0.11%	53
New Zealand	1.5	0.10%	54
Hungary	1.3	0.09%	55
Ireland	1.1	0.07%	56
Jordan	1.1	0.07%	57
Peru	1.1	0.07%	58
North Korea	n/a	n/a	59
Global Total (not all countries shown): 1,472.7		100%	n/a

Why does the US number seem so high when the budget announced $517.9 for the Department of Defense?

Unfortunately, the budget numbers can be a bit confusing. For example, the Fiscal Year budget requests for US military spending do not include combat figures (which are supplemental requests that Congress approves separately). The budget for nuclear weapons falls under the Department of Energy, and for the 2009 request, was about $29 billion.

The cost of war (Iraq and Afghanistan) is estimated to be about $170 billion for the 2009 spending alone. Christopher Hellman and Travis Sharp also discuss the US fiscal year 2009 Pentagon spending request and note that “Congress has already approved nearly $700 billion in supplemental funding for operations in Iraq and Afghanistan and an additional $126 billion in FY'08 war funding is still pending before the House and Senate.”

Furthermore, other costs such as care for veterans, health care, military training/aid, secret operations, may fall under other departments or be counted separately.

The frustration of confusing numbers seemed to hit a raw nerve for the Center for Defense Information, concluding

The articles that newspapers all over the country publish today will be filled with [military spending] numbers to the first decimal point; they will seem precise. Few of them will be accurate; many will be incomplete, some will be both. Worse, few of us will be able to tell what numbers are too high, which are too low, and which are so riddled with gimmicks to make them lose real meaning.

— Winslow T. Wheeler, What Do the Pentagon’s Numbers Really Mean? The Chaos in America’s Vast Security Budget, Center for Defense Information, February 4, 2008

Commenting on the earlier data, Chris Hellman, noted that when adjusted for inflation the request for 2007 together with that needed for nuclear weapons the 2007 spending request exceeds the average amount spent by the Pentagon during the Cold War, for a military that is one-third smaller than it was just over a decade ago.

Generally, compared to Cold War levels, the amount of military spending and expenditure in most nations has been reduced. For example, global military spending declined from $1.2 trillion in 1985 to $809 billion in 1998, though since 2005 has risen to over $1 trillion again. The United States’ spending, up to 2009 requests may have be reduced compared to the Cold War era but is still close to Cold War levels.

Back to top

In Context: US military budget vs. other US priorities

Supporters of America’s high military expenditure often argue that using raw dollars is not a fair measure, but that instead it should be per capita or as percentage of Gross Domestic Product (GDP), and even then the spending numbers miss out the fact that US provides global stability with its high spending and allows other nations to avoid such high spending.

Although some of the issues discussed here are about US spending, they are also relevant to a number of other nations.

Should spending be tied to GDP?

Chris Hellman argues that GDP is not an appropriate way to measure necessary US military budget allocation:

Linking military spending to the GDP is an argument frequently made by supporters of higher military budgets. Comparing military spending (or any other spending for that matter) to the GDP tells you how large a burden such spending puts on the US economy, but it tells you nothing about the burden a $440 billion military budget puts on U.S. taxpayers. Our economy may be able to bear higher military spending, but the question today is whether current military spending levels are necessary and whether these funds are going towards the proper priorities. Further, such comparisons are only made when the economy is healthy. It is unlikely that those arguing that military spending should be a certain portion of GDP would continue to make this case if the economy suddenly weakened, thus requiring dramatic cuts in the military.

— Chris Hellman, The Runaway Military Budget: An Analysis , Friends Committee on National Legislation, March 2006, no. 705, p. 3

Since Hellman wrote the above, there has of course been the global financial crisis, that started from the US and has spread. Hellman might be surprised to find that even in such times, there are still serious proposals for pegging military spending to GDP. In recent months some senators and representatives have introduced proposals and bills calling for 4% of GDP to be guaranteed as the military budget (not including “supplementals” for war).

As Travis Sharp summarizes, critics of tying the US military budget to 4% of GDP fail in 3 ways:

1. It would add $1.4 trillion to $1.7 trillion to deficits over the next decade and provide more defense funding than is forecast to be necessary;
2. It would determine budgets using rigid formulas instead of realistic threat-based analysis, which would allow procurement to drive strategy rather than the other way around; and
3. It is politically unviable in the economic and budgetary environment faced by the United States.

Sharp also adds that when the war supplemental for Iraq and Afghanistan are considered, the US budget is already over the 4% mark. The other concerns is that tying it to GDP eases the debate that would otherwise occur on the issue:

GDP is an important metric for determining how much the United States could afford to spend on defense, but it provides no insight into how much the United States should spend. Defense planning is a matter of matching limited resources to achieve carefully scrutinized and prioritized objectives. When there are more threats, a nation spends more. When there are fewer threats, it spends less. As threats evolve, funding should evolve along with them.…

Unfortunately, setting defense spending at four percent of GDP would shield the Pentagon from careful scrutiny and curtail a much-needed transparent national debate.

— Travis Sharp, Debate: Four Percent of Gross Domestic Product for Defense?, Center for Arms Control and Non-Proliferation, February 26, 2009 (Emphasis added)

(See also the Tying U.S. Defense Spending to GDP: Bad Logic, Bad Policy, (April 15, 2008) from Travis Sharp for additional details.)

With the change in presidency from George Bush to Barack Obama, the US has signaled a desire to reform future spending and already indicated significant changes for the FY 2010 defense budget. For example, the US has indicated that it will cut some high-tech weapons that are deemed as unnecessary or wasteful, and spend more on troops and reform contracting practices and improve support for personnel, families and veterans.

There is predictable opposition from some quarters arguing it will threaten jobs and weaken national security, even though spending has been far more than necessary for over a decade. The Friends Committee on National Legislation argues that the job loss argument is weak: “It is true that discontinuing weapons systems will cause job loss in the short term, but unnecessary weapons manufacturing should not be considered a jobs program (that would be like spending billions of dollars digging holes), and research shows that these jobs can be successfully transferred to other sectors.” In other words, this is unnecessary and wasted labor (as well as wasted capital and wasted resources).

US high military spending means others do not have to?

Some argue that high US military spending allows other nations to spend less. But this view seems to change the order of historical events:

• During the Cold War, high spending was common around the world.
• High spending was reduced by allies such as various European and Asian countries as the Cold War ended (almost 2 decades ago) not because other nations felt they would be protected by the US — a dangerous foreign policy choice by any sovereign nation to rely so much on others in this way — but because they perceived any global threat from the Cold War had diminished and simply didn’t need such high spending any more; globalization of trade was supposed to be ushered in and lead to a new era.
• It was only the US as the remaining global super power that maintained a high budget. Many argue this was to strengthen its position as sole super power and that its “military industrial complex” was able to convince their public to maintain it.

Past empires have throughout history have justified their position as being good for the world. The US is no exception.

However, whether this global hegemony and stability actually means positive stability, peace and prosperity for the entire world (or most of it) is subjective. That is, certainly the hegemony at the time, and its allies would benefit from the stability, relative peace and prosperity for themselves, but often ignored in this is whether the policies pursued for their advantages breeds contempt elsewhere.

As the global peace index chart shown earlier reveals, massive military spending has not led to a much global peace.

As noted in other parts of this site, unfortunately more powerful countries have also pursued policies that have contributed to more poverty, and at times even overthrown fledgling democracies in favor of dictatorships or more malleable democracies. (Osama Bin Laden, for example, was part of an enormous Islamic militancy encouraged and trained by the US to help fight the Soviet Union. Of course, these extremists are all too happy to take credit for fighting off the Soviets in Afghanistan, never acknowledging that it would have been impossible without their so-called “great satan” friend-turned-enemy!)

So the global good hegemon theory may help justify high spending and even stability for a number of other countries, but it does not necessarily apply to the whole world. To be fair, this criticism can also be a bit simplistic especially if an empire finds itself against a competitor with similar ambitions, that risks polarizing the world, and answers are likely difficult to find.

But even for the large US economy, the high military spending may not be sustainable in the long term. Noting trends in military spending, SIPRI added that the massive increase in US military spending has been one of the factors contributing to the deterioration of the US economy since 2001. SIPRI continues that, “In addition to its direct impact of high military expenditure, there are also indirect and more long-term effects. According to one study taking these factors into account, the overall past and future costs until year 2016 to the USA for the war in Iraq have been estimated to $2.267 trillion.”

US military budget vs. other US priorities

The peace lobby, the Friends Committee on National Legislation, calculates for Fiscal Year 2009 that the majority of US tax payer’s money goes towards war:

• As a pie chart
• Raw data and sources

As a pie chart

Raw data and sources

	2009 (in billions of dollars)	2009 percent of federal funds budget
Source: Budget Chart: President Bush's FY 09 Budget Proposal, Friends Committee on National Legislation, February 15, 2008
Current Military Spending	742	30.9%
Cost of Past Wars	324	13.5%
Total military percent		44.4%
Health care	472	19.7%
Responses to Poverty	284	11.8%
Interest on Non-Military Share of Federal Debt	261	10.9%
Government Operations	166	7%
Education and jobs	52	2.2%
Science, Energy, & Environment	60	2.5%
Non-Military International Programs	37	1.5%

Furthermore, “national defense” category of federal spending is typically just over half of the United States discretionary budget (the money the President/Administration and Congress have direct control over, and must decide and act to spend each year. This is different to mandatory spending, the money that is spent in compliance with existing laws, such as social security benefits, medicare, paying the interest on the national debt and so on). For recent years here is how military, education and health budgets (the top 3) have fared:

Discretionary budgets in $ (billions) and percentages

Year	Total ($)	Defense ($)	Defense (%)	Education ($)	Education (%)	Health ($)	Health (%)
Sources and notes The link for each year takes you to that year’s source The defense budget is only the Pentagon request each Fiscal Year. It does not include nuclear weapons programs from the Department of Energy, or funding for wars such as Iraq and Afghanistan.
2009	997	541	54	61.9	6.2	52.7	5.3
2008	930	481.4	51.8	58.6	6.3	52.3	5.6
2007	873	460	52.7	56.8	6.5	53.1	6.1
2006	840.5	438.8	52	58.4	6.9	51	6.1
2005	820	421	51	60	7	51	6.2
2004	782	399	51	55	7	49	6.3
2003	767	396	51.6	52	6.8	49	6.4

For those hoping the world can decrease its military spending, SIPRI warns that “while the invasion [of Iraq] may have served as warning to other states with weapons of mass destruction, it could have the reverse effect in that some states may see an increase in arsenals as the only way to prevent a forced regime change.”

In this new era, traditional military threats to the USA are fairly remote. All of their enemies, former enemies and even allies do not pose a military threat to the United States. For a while now, critics of large military spending have pointed out that most likely forms of threat to the United States would be through terrorist actions, rather than conventional warfare, and that the spending is still geared towards Cold War-type scenarios and other such conventional confrontations.

[T]he lion’s share of this money is not spent by the Pentagon on protecting American citizens. It goes to supporting U.S. military activities, including interventions, throughout the world. Were this budget and the organization it finances called the “Military Department,” then attitudes might be quite different. Americans are willing to pay for defense, but they would probably be much less willing to spend billions of dollars if the money were labeled “Foreign Military Operations.”

— The Billions For “Defense” Jeopardize Our Safety, Center For Defense Information, March 9, 2000

And, of course, this will come from American tax payer money. Many studies and polls show that military spending is one of the last things on the minds of American people.

But it is not just the U.S. military spending. In fact, as Jan Oberg argues, western militarism often overlaps with civilian functions affecting attitudes to militarism in general. As a result, when revelations come out that some Western militaries may have trained dictators and human rights violators, the justification given may be surprising, which we look at in the next page.

Back to top

Where next?

Related articles

1. The Arms Trade is Big Business
2. World Military Spending
3. Training Human Rights Violators
4. Military Propaganda for Arms Sales
5. Small Arms—they cause 90% of civilian casualties
6. A Code of Conduct for Arms Sales
7. Landmines
8. Arms Trade Links for more information
9. Militarization and Weaponization of Outer Space
10. Star Wars; Phantom Menace or New Hope?

See more related articles

Zie: http://www.globalissues.org/article/75/world-military-spending#WorldMilitarySpending

War 2

Business - Published Monday, 08 June 2009 14:03 | Author: AFP / The Swedish Wire

The top 15 military spenders

Related news: • Arms spending at new record

The following table lists the 15 countries that spent the most on arms in 2008, according to an annual report published Monday by the Stockholm International Peace Research Institute.

	Spending (in billions of dollars)	World percentage	Change from 1999-2008
1. United States	607.0	41.5	+66.5%
2. China*	84.9	5.8	+194.0%
3. France	65.7	4.5	+3.5%
4. Britain	65.3	4.5	+20.7%
5. Russia*	58.6	4.0	+173.0%
6. Germany	46.8	3.2	-11.0%
7. Japan	46.3	3.2	-1.7%
8. Italy	40.6	2.8	+0.4%
9. Saudi Arabia	38.2	2.6	+81.5%
10. India	30.0	2.1	+44.1%
11. South Korea	24.2	1.7	+51.5%
12. Brazil	23.3	1.6	+29.9%
13. Canada	19.3	1.3	+37.4%
14. Spain	19.2	1.3	+37.7%
15. Australia	18.4	1.3	+38.6%
Total G15	1.188	81	unavailable
Total world	1.464	100	+44.7

*: Estimate by Stockholm International Peace Research Institute (Sipri)

Last Updated (Monday, 08 June 2009 14:36)

http://www.swedishwire.com/business/267-the-top-15-military-spenders

Barbara Ehrenreich 2

Why Fake Optimism Is the Worst Way to Deal with Life's Problems

http://www.alternet.org/sex/144425/why_fake_optimism_is_the_worst_way_to_deal_with_life%27s_problems

By Liz Langley, AlterNet. Posted December 8, 2009.

Looking at crap and calling it candy has become a growth industry. But
experts say there are better ways to deal with crisis.

One of the funniest, sickest and catchiest scenes in film history was at
the end of Monty Python's Life of Brian. Brian and about a dozen other guys
have been crucified and while they're waiting to die one of them launches
into that impossibly perky little toe-tapper, "Always Look on the Bright
Side of Life."

This parody was written 30 years ago but its ironic ending of the whistling
doomed feels totally appropriate for today; a time of crisis in which the
desire to learn how to look at crap and call it candy has become a growth
industry. Affirmations, visualizations and the long arm of the Law of
Attraction -- you attract what you put out -- seem to be everywhere.
Undoubtedly someone has met your doubts this year with the mantra "Think
positive!" And how dearly we'd all love to believe that wishing could make
it so.

Barbara Ehrenreich takes a long, comprehensive look at positive thinking in
her most recent book, Bright Sided: How the Relentless Promotion of
Positive Thinking Has Undermined America. Ehrenreich delves into our
country's religious history, the way positive thinking has been absorbed
into religion, psychology and economics, the ubiquity of motivational
speakers, and why it might not be such a good thing to, say, avoid the news
because it brings you down. One of the most memorable passages in the book
is a call center worker who describes having to simulate happiness as "the
kind of feeling you might get from getting a hand job when your soul is
dying."

Receiving a diagnosis of breast cancer is what ushered Ehrenreich into the
world of positive thinking, where despite innumerable stories of fellow
sufferers on the Internet, she felt increasingly isolated: "No one among
the bloggers and book writers seemed to share my sense of outrage over the
disease and the available treatments," she writes, and later, "The effect
of all this positive thinking is to transform breast cancer into a rite of
passage -- not an injustice or a tragedy to rail against but a normal
marker in the lifecycle, like menopause or grandmotherhood." In one case
cancer is characterized as a "gift."

In the current economic crisis we are all giving and receiving more bad
news all the time. Maybe later you can help your friend spin that pink slip
into gold, but even if you mean well, jumping straight to "This is a good
thing!" might not be something she can hear right now.

So what is the best, most compassionate way to respond when a friend has
been visited by -- gasp! -- negativity: a job loss, an illness, a break-up,
a breakdown, or any other of life's freaking "gifts" for which here is no
evident return counter? I talked to four authors, all of whom offered
excellent advice for how best to respond to a friend or family member in
crisis.

Dr. John Sharp, a neuropsychiatrist who teaches at Harvard and UCLA and
whose forthcoming book, The Emotional Calendar is due out next year, says
that while being positive has value, "you can't deny the stress you're
under or the reality and think you're doing yourself a favor." Real change
starts with acceptance. Once that's taken place Dr. Sharp recommends a
technique called PERL, an acronym that stands for Partnership, Empathy,
Respect and Legitimization.

The first, Partnership, has a brief prelude: as a friend you have to
quickly assess and decide how much you're able to really be there for this
person, which can help you steer your own course more effectively.

Sharp says the ability to say, "I'm going to be there with you from now til
this is all done," is "worth so much, it's unbelievable; it's worth I don't
know how many milligrams of medication." But you have to mean it.

The next step is Empathy: "Conveying in as few words as possible your
appreciation of how someone feels." You don't want to say, "Oh, that must
be so hard for you," because the "for you" part "puts up walls" he says,
making a distinction that essentially says "You poor SOB...but I don't have
that problem." Just say "Oh, that's so sad," or "That's so hard," so the
person feels understood.

Jorge Horacio Zorreguieta

Bij mij in de buurt woont een jonge man die jaren geleden betrokken was bij wat 'zinloos geweld' heet, en waarbij een andere jonge man werd doodgeslagen. De jonge man uit mijn buurt heeft nu een klein kind. En zodra ik zijn kind zie moet ik aan die dode jongen denken. Hetzelfde heb ik met deze Jorge Zorreguieta wiens regime verantwoordelijk is voor de dood van naar schatting 30.000 jonge mensen, mannen en vrouwen. Zorreguieta kan van zijn kinderen en kleinkinderen genieten, zonder enige zichtbare gewetenswroeging, terwijl de nabestaanden van zijn slachtoffers voor het leven getekend zijn. In tegenstelling tot de jonge man in mijn buurt is hij nooit juridische ter verantwoording geroepen. De dood van de Amsterdamse jonge man was het resultaat van dronkenschap. De dood van 30.000 Argentijnse jongeren was het resultaat van gecalculeerde wreedheid. Such is life.

Allemaal gebeurd toen Jorge Horacio Zorreguieta Stefanini (Buenos Aires, 28 januari 1928) lid was van de Argentijnse junta. Hij was minister van Landbouw in het regime van generaal Jorge Videla en loopt nog steeds op vrije voeten rond.

National Security Archive Update, December 8, 2009

Operation Mexico: Secret Argentine Rendition Program Illuminated by Declassified Documents

National Security Archive Analyst Presents New Evidence to Court in Argentina

Records from Paraguayan Archives Bolster Account of Only Surviving Witness, Jaime Dri

For more information contact:
Carlos Osorio - 202/994-7061
cosorio@gwu.edu

http://www.nsarchive.org

Washington, DC, December 8, 2009 - As the case of "Operation Mexico"--death squad murders, disappearances and rendition efforts by the Argentine secret police--is presented to a court in Rosario, Argentina, the National Security Archive today posted a selection of records that corroborate the testimony of the only surviving witness, Jaime Dri. The documents were provided to a tribunal of five judges yesterday by Archive analyst Carlos Osorio who testified that "the records reveal how the Argentine dictatorship conducted its campaign of transnational terror in the 1970's."

"Operation Mexico" was the codename for a clandestine Argentine rendition program aimed at kidnapping and disappearing leaders of the Montoneros living in exile in Mexico City in the late 1970s. In 1978, members of that militant group who had already been taken prisoner and were being held in a clandestine prison in Rosario were forced to travel with intelligence agents to Mexico to identify their colleagues. The operation was intercepted and disrupted by Mexican authorities. To cover up the failed mission, the Argentine secret police executed 14 of the 15 prisoners who were aware of Operation Mexico.

The documents include a secret Argentine report that confirmed that Jaime Dri was the lone survivor of the prisoners who knew about the secret Mexico rendition mission. According to the document, "DRI JAIME 'Pelado'" was present when "the commission that accompanies 'TUCHO'" Valenzuela--one of the prisoners forced to accompany the intelligence operatives to Mexico City to identify his colleagues--"returned from Mexico."

The secret report was discovered by Osorio, who directs the Southern Cone Documentation Project at the National Security Archive, among papers at the Archivo del Terror in Paraguay. Osorio testified yesterday before Judge Otmar Paulucci, who heads the Federal criminal tribunal No. 1 in Rosario. The tribunal is currently hearing the "Guerrieri case," named for one of the members of the paramilitary unit "121" who is being prosecuted for executing 14 members of the Montoneros in a secret prison in Rosario.

In January 2008, the National Security Archive exposed "Operation Mexico," publishing declassified documents found in Mexican national archives from the Federal Directorate of Security. Those documents showed that Mexican security officers had arrested and interrogated two of the Argentine intelligence agents in January 1978 before deporting them and their two Montonero prisoners they had brought with them back to Argentina. The two were among those fourteen subsequently executed. Dri's account of "Operation Mexico" was described in the book Recuerdo de la Muerte, written by Argentine investigator Miguel Bonasso in 1994.

"These new documents complete the international triangulation of evidence from Mexico, Argentina and Paraguay," according to Osorio, "and confirm Argentina's bloody pursuit of cross border repression."

For more information, visit the Archive Web site:

http://www.nsarchive.org

________________________________________________________


Operación México: Programa argentino de rendición extraordinaria revelado por documentos desclasificados

Analista del National Security Archive presenta nueva evidencia ante un tribunal argentino

Documentos de los archivos paraguayos corroboran la versión del único testigo sobreviviente, Jaime Dri

For more information contact:
Carlos Osorio - 202/994-7061
cosorio@gwu.edu

http://www.nsarchive.org

Diciembre 8, 2009, Washington, DC - El National Security Archive publica hoy un documento confirmando que Jaime Dri, único sobreviviente, estaba enterado de la Operación México que forzó a desaparecidos detenidos en Rosario a participar en un escuadrón de la muerte para infiltrar a la dirección de Montoneros en Ciudad de México en enero de 1978. El documento indica que "DRI JAIME 'Pelado'" estuvo presente cuando vino "de regreso de México, la comisión oficial" que acompañó a 'TUCHO'" Valenzuela, uno de los secuestrados sacado de una prisión en Argentina y forzado a viajar a México con el escuadrón.

El informe descubierto por Carlos Osorio, director del Proyecto de Documentación del Cono Sur del National Security Archive, en el Archivo del Terror del Paraguay, fue presentado ayer ante el tribunal número 1 de Rosario, Argentina, donde están siendo enjuiciados agentes del destacamento de inteligencia 121. El caso Guerrieri, nombrado así por el apellido de uno de los imputados, trata de la detención ilegal y posterior asesinato de 14 insurgentes Montoneros en una cárcel secreta en Rosario, Argentina. Los prisioneros habrían sido testigos y forzados a colaborar con un escuadrón de inteligencia militar enviado a Ciudad de México a liquidar a cabecillas Montoneros en 1978: Operación México.

Los documentos de Paraguay se complementan con otros documentos provenientes de la Dirección Federal de Seguridad de México (DFS), publicados por el National Security Archive en enero de 2008, que dan cuenta que la DFS capturó e interrogó a dos de los agentes secretos argentinos y los expulsó de vuelta a su país. "Los nuevos documentos concluyen una triangulación de evidencia documental internacional sobre la Operación México y confirman la veracidad del testimonio de Dri que, por años, fue conocido solamente por el libro Recuerdos de la Muerte," dijo Carlos Osorio.

________________________________________________________

THE NATIONAL SECURITY ARCHIVE is an independent non-governmental research institute and library located at The George Washington University in Washington, D.C. The Archive collects and publishes declassified documents acquired through the Freedom of Information Act (FOIA). A tax-exempt public charity, the Archive receives no U.S. government funding; its budget is supported by publication royalties and donations from foundations and individuals.

_________________________________________________________

De Pro Israel Lobby 162

Anoniem aan mij

details weergeven 17:19 (5 minuten geleden)

Anoniem heeft een nieuwe reactie op uw bericht "Michael Jacobs" achtergelaten:

Ja, Stan die discussie zoekt, leg dat nou nog eens uit waarom je mensen hun reacties weghaalt?

Omdat ze je onwelgevallig zijn, toch?

Deze gewoon ook weer weghalen - dat is veel makkelijk dan beantwoorden.

Pas 65 jaar geleden liet men gewoon de onwelvallige mensen welhalen.

Dat was nog makkelijker.

Kijk, jongeman, vanwege deze manier van discussieren, die geen discussie mogelijk maakt, haal ik zotten zoals jij weg. Als je mij met op feiten gebaseerde argumenten wilt bestrijden dan zal ik niets weghalen, maar wel deze idioterie. Jouw lage niveau van argumenteren komt door het simpele feit dat je geen echte argumenten bezit. Dus roep je maar wat. Ik vrees dat jij dit niet zult begrijpen, maar misschien maakt het andere gekken iets duidelijk. Succes.

Het Neoliberale Geloof 488

Debt to the rescue

by Serge Halimi

Crisis over. Thanks to generous injections of public money, the banks are fighting fit again: bigger than ever, and even more likely to take the state hostage when the next storm blows up.

Once again it’s expedient for western governments and central banks to sound the alarm on debt. Expedient to raise the spectre of financial failure, temporarily set aside when unimaginable sums had to be paid to rescue Goldman Sachs, Deutsche Bank and BNP-Paribas. Expedient to introduce the notion of profit and commercial practice in areas that had been spared. The problem of debt, exacerbated by the economic breakdown, is being used once again as an excuse for cuts in social security and public services. Endless claims that there is no more money have been a wake-up call for dormant liberals.

Their political revival is gathering pace. In Germany, the deficit will amount to nearly 6.5% of GDP next year (almost double the maximum authorised under the EU stability €24bn ($36bn) in additional tax breaks. The UK Conservatives have undertaken to decrease corporation tax. In France, the right has abolished tax on overtime, established a tax shield for unearned income and reduced death duties since Sarkozy was elected. And it is to abolish the business tax payable to local authorities.

Conservatives were once so keen to balance the books they could even agree to tax hikes. But over the past 30 years, they have deliberately created public deficits in order to stifle any public impulse to intervene. This policy of easy money and reduced revenue is accompanied by alarmist calls for cuts in the cost of the welfare state.

“Reagan proved that deficits don’t matter,” Vice-President Dick Cheney told the US Treasury Secretary in 2002 when he expressed concern about further tax cuts. What Cheney really meant was that deficits don’t necessarily harm those who create them: Reagan was re-elected by a comfortable majority in 1984, despite a three-fold increase in the US deficit during his first term. But their successors are subject to tighter financial constraints, especially when they are suspected of being spendthrift lefties. So, in order to have some chance of getting his healthcare measures adopted, Obama had to promise that they would not increase the national debt by a single cent. Are military ventures ever subject to this kind of condition?

The French government recently reduced VAT payable in cafés and restaurants by two-thirds, a loss of $3.6bn in tax revenue. A few weeks later, to restore the “balance”, it recovered $225m by introducing a tax on compensation paid to victims of industrial accidents. It is clearly a very promising pupil but it still has a long way to go to catch up with Reagan, who slashed taxes on the rich and then, to reduce the deficit he had created, ordered school canteens to count ketchup as a vegetable when assessing the nutritional value of the meals they provided for the kids.

The fiscal counter-revolution to sweep the world started in 1978 in California, where Reagan had once been governor. California’s coffers are now empty (there is a $26bn deficit), so on 17 November, the University of California, with 2,000 staff cuts to its credit, increased student tuition fees by 32%.

http://mondediplo.com/subscribe/

Michael Jacobs

Naar aanleiding van het feit dat ik vandaag dit had geschreven: 'Die twee reacties van Michael Jacobs heb ik verwijderd, want het is duidelijk dat we hier met een geval te maken hebben,' schreef Sonja:

Michael Jacobs (aka Uruandimi), een bekende extreemrechtse racist op het internet, begint in zijn voorstel al met een truc, namelijk met zijn voorstel: "Het is illegaal ... voor Joden om in Efrat te wonen." Zou hij dan een 'ja' gekregen hebben, dan zou hij je meteen voor antisemiet uitmaken, de hele discussie opblazen, en zodoende maakt zijn confabulaties 'legaal'.

Michael Jacobs lijdt aan het Syndroom van Asperger, geen verassing, zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Asperger_Syndroom#Kenmerken

"Niet antisemitisch 
Antisemitisch, bedreigend en aanzettend tot discriminatie, haat en belediging. Het zijn niet de minste beschuldigingen die het Tropenmuseum in Amsterdam te verstouwen kreeg van de Nederlandse Jood Michael Jacobs. Hij noemt de tentoonstelling over de Palestijnen een „misleidende vertoning” en spande eerder dit jaar een rechtszaak aan tegen het museum die de nodige publiciteit genereerde.
De rechtbank in Amsterdam wees vorige maand alle eisen van Jacobs af, onder meer met een beroep op de vrijheid van meningsuiting. Volgens de voorzieningenrechter is de tentoonstelling „in geen enkel opzicht onrechtmatig.”
http://www.refdag.nl/artikel/1359416/De+achterkant+van+alNakba.html

Twietwiet!

http://stanvanhoucke.blogspot.com/2009/12/zodra-iemand-waar-dan-ook-ter-wereld.html#comments

Op Flickr schrijft Michael Jacobs: 'Recently I was diagnosed with Asperger's Syndrome, an autistic disorder. Now I understand much better why I take pictures all the time. Other people may use photography as a way to simply record (their) history, but I need to understand the world around me. That's why I want to tell a story with my photographs - I always ask myself "What is happening here?" Others may feel a desire to take beautiful photos - they have a rather fixed idea about reality which they want to reproduce. They are not open to the unexpected, it upsets their sense of what is acceptable to them, or safe. They limit themselves to nice-looking buildings or persons, but I would be embarassed to show such images. I consider photography to be an art form, not merely a consumers' technique.

Joined:

October 2004

Hometown:

Amsterdam

Currently:

Amsterdam, Netherlands

I am:

Male and Single

Occupation:

Photographer'

http://www.flickr.com/people/michaeljacobs/

Michael Jacobs schrijft ook dit: 'Gebruiker: Uruandimi

Ik zoek gaarne het debat. Ook kan ik mensen die Joden vanwege hun Joods-zijn haten vaak op een kilometer afstand ruiken. Veel mensen - de meerderheid - denken dat het haten van Joden iets onbelangrijks is, zoals het hebben van een weerzin tegen karnemelk, maar ik heb daarover een andere mening. Als je Joden haat dan kun je ook andere mensen zonder geldige reden haten, en dat maakt je tot een gevaarlijk en onbetrouwbaar mens. Wat de haat jegens Joden zo interessant maakt, is haar ouderdom. Sinds er Joden bestaan, is er de Jodenhaat, ook wel "antisemitisme" genoemd. Het is dus een soort laboratoriumproef. Kijk of je mensen kunt waarderen om wat ze presteren, niet om het feit of ze Joods zijn of niet. Harrisson Ford is Joods, Dustin Hoffman, Elvis Presley, Job Cohen, Madeleine Albright, Boris Bekker en nog een hele rits van anderen ook. Met andere woorden: als je er een probleem mee hebt dat iemand Joods is, dan kijk je op een fundamenteel foute manier naar alle mensen. --Uruandimi 8 jun 2008 02:12 (CEST)'

http://nl.wikipedia.org/wiki/Gebruiker:Uruandimi

Het was dezelfde Michael Jacobs die pamfletjes uitdeelde bij de uitgang van de bioscoop waar Eyal Sivan's historische documentaire Jaffa, The Orange's Clockwork draaide om daar anoniem een pamfletje uit te delen waarop stond dat deze joods-Israelische filmmaker de geschiedenis had vervalst en dat de Palestijnen niet 'illegally' waren verdreven. Kennelijk gaat deze Pro-Israel lobbyist er vanuit dat etnisch zuiveren ook legaal kan. Onderaan het pamfletje stond een smeekbede: 'Please do not believe what you see and hear, including these suggestions, but check things for yourself. Thank you and good luck.'

Michael Jacobs is een tragisch mens, net zoals wij allen, iemand die ook nog eens een autistische stoornis heeft en tegen zichzelf beschermd zou moeten worden. Maar beseft het CIDI dat ook? Het volgende schreef ik zondag 16 maart 2008:

Afgelopen zaterdag beweerde een mij verder onbekende Michael Jacobs in het Parool dat de tentoonstelling in het Amsterdamse Tropen Museum over de Palestijnse Nakba, waarbij in 1948 meer dan 700.000 Palestijnen etnisch werden gezuiverd door zionistische troepen, 'de waarheid verdraait'. De Palestijnen zouden het aan zichzelf te danken hebben, want 'zij wilden alles of niets.' Afgezien van de wonderlijke suggestie dat daarmee de etnische zuivering gelegitimeerd zou zijn, en Israel dus door kan blijven gaan met het schenden van het internationaal recht, even afgezien van deze onzinnige gedachte, is de vraag waarom de tentoonstelling 'de waarheid verdraait'. Daaruit blijkt niets in het stukje van Jacobs. Hij beweert van alles, maar documenteert niets. Ik heb zelf de tentoonstelling gezien en ik raad iedereen aan, die meer wil weten over het begin van het Israelisch Palestijns conflict, het Tropen Museum te bezoeken. Het is een schitterende tentoonstelling met veel beeldmateriaal en prachtige getuigeverklaringen. Ik weet niet wat Michael Jacobs met Israel heeft, maar mijn verzoek aan hem is om zich in het onderwerp te verdiepen voordat hij in een krant aantoonbaar onjuiste beweringen doet.

Hij had deze uitspraak kunnen weten van professor Moshe Zuckerman van de Universiteit van Tel Aviv: ‘Als we niet symbolisch rekenschap geven van het feit dat wij wetenschap en cultuur en onderwijs bedrijven zonder het besef dat wij een cultuur vernietigden, leven vernietigden, onderwijs vernietigden, en dat vernietigden wat er stond – dan worden onze cultuur en onze wetenschap voornamelijk iets ideologisch. De herinnering is niet slechts een zaak van morele reiniging, maar van een principe dat, als het niet wordt toegepast, van ons allen barbaren maakt, en degenen die geen barbaren willen worden kunnen beter beginnen met zich te herinneren,’ aldus het hoofd van het Instituut voor Duitse Geschiedenis van de Universiteit van Tel Aviv.

Jacobs zou indien hij zich had geinformeerd ook geweten hebben dat er een Israelische organisatie bestaat die Zochrot heet, waarvan Eitan Bronstein, de oprichter is. 'Zochrot spant zich in om de geschiedenis van de Nakba toegankelijk te maken voor het Israëlische publiek om zodoende Joden en Palestijnen te laten deelnemen aan een open en uitvoerige beschrijving van onze pijnlijke gemeenschappelijke geschiedenis.’ De organisatie hoopt daarmee ‘een kwalitatieve verandering aan te brengen in de politieke dialoog van deze regio. Erkenning van het verleden is de eerste stap in het verantwoording nemen voor zijn gevolgen. Dit moet gelijke rechten inhouden voor alle volkeren van dit land, met inbegrip van het recht van de Palestijnen om naar hun huizen terug te keren.’ Eitan Bronstein voegt daaraan toe: ‘Het oprichten van herdenkingstekens op de ruines van Palestijnse dorpen is een wezenlijk onderdeel van het cultiveren van civiele en nationale gelijkheid, en is een uitdaging aan de geschreven geschiedenis die in het landschap is gegraveerd. Het zichtbaar maken van de vernietigde dorpen is een uitdrukking van menselijkheid, het schept openheid en betekent het nemen van verantwoordelijkheid, en het begint het proces van catharsis binnen de Joodse gemeenschap.’

Zie: http://www.nakbainhebrew.org/index.php?lang=english En: http://www.alnakba.org/ En:
http://www.palestineremembered.com/ En: http://www.tropenmuseum.nl/

Het blijft opmerkelijk dat de merkwaardigste mensen hier in Nederland de Israelische terreur blijven goed praten, terwijl er in Israel zelf genoeg joden zijn die eerlijk en open de werkelijkheid onder ogen zien. Wat bezielt iemand als Michael Jacobs? Waarom tellen voor hem de mensenrechten niet mee, en het internationaal recht in het algemeen en de talloze VN-resoluties die Israel oproepen het recht te respecteren? Waarom steunt de pro-Israel lobby expliciet en impliciet terreur?

Zie: http://stanvanhoucke.blogspot.com/2008/03/de-pro-israel-lobby-66.html

Michael Jacobs fotografeert ook voor het CIDI: http://www.jodendom.nl/info/bk2005-11-21.html

Op de CIDI website wordt elders over hem gemeld: ‘De Nederlandse Jood Michael Jacobs voelde zich gekrenkt nadat hij de tentoonstelling in Amsterdam had bezocht’.

'De Nederlandse Jood'? Ik zou zeggen: als het toch perse buitengewoon relevant is dat iemands achtergrond erbij staat spreek dan van: de joodse Nederlander. Zijn Nederlanderschap lijkt me toch belangrijker dan zijn joodszijn. Alleen antisemieten en zionisten hebben daarover een andere mening. Hoe dan ook: Jacobs spande een juridische procedure tegen het Tropenmuseum aan, die hij op alle fronten verloor. Citaat uit het Reformatorisch Dagblad: 'Niet antisemitisch. Antisemitisch, bedreigend en aanzettend tot discriminatie, haat en belediging. Het zijn niet de minste beschuldigingen die het Tropenmuseum in Amsterdam te verstouwen kreeg van de Nederlandse Jood Michael Jacobs. Hij (Michael Jacobs svh) noemt de tentoonstelling over de Palestijnen een „misleidende vertoning” en spande eerder dit jaar een rechtszaak aan tegen het museum die de nodige publiciteit genereerde. De rechtbank in Amsterdam wees vorige maand alle eisen van Jacobs af, onder meer met een beroep op de vrijheid van meningsuiting. Volgens de voorzieningenrechter is de tentoonstelling „in geen enkel opzicht onrechtmatig.”'

De vraag is nu of het CIDI, een propaganda organisatie voor een andere staat, via Jacobs een museumtentoonstelling probeerde te verbieden. Misschien dat mijn collega's hiernaar onderzoek kunnen doen. Als bijvoorbeeld Iran via een mantelorganisatie een greep probeert te krijgen op interne Nederlandse aangelegenheden zouden ze daar een onderzoek naar instellen. Dus, wat let ze nu?

Zie: http://www.nakbainhebrew.org/index.php?lang=english En: http://www.alnakba.org/ En:http://www.palestineremembered.com/ En: http://www.tropenmuseum.nl/

Het blijft opmerkelijk dat de merkwaardigste mensen hier in Nederland de Israelische terreur blijven goed praten, terwijl er in Israel zelf genoeg joden zijn die eerlijk en open de werkelijkheid onder ogen zien. Wat bezielt iemand als Michael Jacobs? Waarom tellen voor hem de mensenrechten niet mee, en het internationaal recht in het algemeen en de talloze VN-resoluties die Israel oproepen het recht te respecteren? Waarom steunt de pro-Israel lobby expliciet en impliciet terreur?'

Dat schreef ik anderhalf jaar geleden. Zie: http://stanvanhoucke.blogspot.com/2008/03/de-pro-israel-lobby-66.html

http://stanvanhoucke.blogspot.com/2008/09/ronny-naftaniel-van-het-cidi-6.html

En dit schreef ik een half jaar later:

Joseph Goebbels verklaarde ooit: ‘Wij spreken niet om iets te zeggen, maar om een bepaald effect te bereiken.’

Leest u nu eens wat Michael Jacobs op 15 maart van dit jaar in het Parool schreef: 'Ik ervoer Palestina 1948, ontworpen door een Arabische medewerkster van het museum, als een protestmanifestatie.'

Palestina 1948 is een goed gedocumenteerde tentoonstelling over de gewelddadige etnische zuivering van Palestina in 1948 door zionistische troepen. Nog drie maanden te bezichtigen. Nu de vraag: wat is relevant aan de toevoeging 'Arabische'? De enige relevantie die men kan bedenken is dat de schrijver een bepaald effect hoopt te bereiken, namelijk het in een kwaad daglicht te stellen van de tentoonstelling door te suggereren dat het hier gaat om de mening van een onbetrouwbare 'Arabische' vrouw, en niet om feitenmateriaal, bijeengebracht door bijvoorbeeld een beschaafde blanke westerse man. Zo gaat een racist te werk.

Overigens is de vrouw waarover Michael Jacobs het heeft een Nederlandse. Door toeval was ik op de hoogte van deze e-mail van Michael Jacobs, gericht aan Een Ander Joods Geluid: ''U hebt op uw website een artikel getiteld 'Proces tegen expositie Palestina 1948'. Dit artikel hebt u overgenomen van de Wereldomroep. In het artikel wordt ik omschreven als 'De Nederlandse Jood Michael Jacobs'. Na een bezwaar mijnerzijds heeft de Wereldomroep op haar eigen site de kwalificatie 'De Nederlandse Jood' voor mijn naam verwijderd. Bij dezen verzoek ik u, dit eveneens te doen in het artikel op uw website.'

Met andere woorden: Michael Jacobs beseft maar al te goed dat de vermelding van de etnische achtergrond in dit specifieke geval stigmatiserend werkt. Waarom probeert hij dan wel een Nederlandse medewerkster van het Tropenmuseum via haar etniciteit te stigmatiseren? Op deze manier gedraagt Michael Jacobs zich inderdaad als een racist.

Hoe schizofreen Michael Jacobs te werk gaat blijkt ook uit het feit dat hij tijdens het proces tegen het Tropenmuseum, het deed voorkomen alsof hij namens het hele jodendom sprak, wat godzijdank niet waar is.

Net zoals het CIDI bestaat zijn taktiek uit het verspreiden van halve waarheden en hele leugens. Het probleem voor de propagandisten is alleen dat propaganda slechts werkt zolang het publiek niet beseft dat het propaganda is. Zodra men dat wel doet is het geen propaganda meer, maar dat wat het altijd al was, namelijk leugens.

En het allergekste is dat het feit dat de CIDI website nog steeds vermeld dat Michael Jacobs een 'Nederlandse Jood' is. Dat is pas een gotspe!

http://stanvanhoucke.blogspot.com/2008/09/ronny-naftaniel-van-het-cidi-7.html

Het is maar dat u het weet. Elvis is joods maar hij leeft echt niet meer! Alhoewel... In elk geval: propaganda is in feite een vorm van autisme.

Het Filosemitisme

'Hartelijke welkom bij de Nederlands afdeling van Christian Friends of Israeli Communities (CFOIC), een onderdeel van "Christenen voor Israël". Het doel van CFOIC-Hartland is om relaties tot stand te brengen tussen de Joodse dorpen in Judea en Samaria, vaak "Nederzettingen" genoemd, en christelijke kerken en personen overal in de wereld,' aldus deze christelijke extremisten.

http://www.cfoic.net/indexDutch.jsp

De houding van de protestanten in Nederland ten opzichte van joden is altijd opmerkelijk gebleven. Het antismitisme in die kringen heeft een moderne variant gekregen, het filosemitisme.

Abraham Kuyper (Maassluis, 29 oktober 1837 – Den Haag, 8 november 1920) was een Nederlands theoloog, predikant, staatsman en journalist.

Kuyper was oprichter van de eerste politieke partij in Nederland, de ARP, stichtte de Vrije Universiteit, droeg bij aan de vorming van de Gereformeerde Kerken in Nederland en was van 1901 tot 1905 minister-president...

Elisa Willem Kuyper, de kleinzoon van Abraham, trad in dienst bij de Waffen-SS en sneuvelde als oorlogsverslaggever verbonden aan het Algemeen Handelsblad op 18 januari 1944 bij Kertsj (Rus.) aan het Oostfront.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Abraham_Kuyper

AdR zei

Ingezonden in het Historisch Nieuwsblad, 2004 - zegt ook allees over de heer Balkenende:

In het voorjaar van 2004 werd aan eerste minister Balkenende in Princeton, USA, de Abraham Kuyper-prijs uitgereikt. Tijdens zijn dankwoord beklemtoonde Balkende Kuypers denkbeelden zoals 'waardenbesef', dat nog steeds belangrijk voor het hedendaagse geseculariseerde Nederland zou zijn (Historisch Nieuwsblad 2004/6). Zou Balkenende ook aan Kuypers jodenhaat hebben gedacht? Wat te denken van Kuypers in Om de oude wereldzee (1907) eigengeschreven woorden: 'Ook mist hij [de jood] niet alleen in zijn gelaat, maar evenzoo in zijn houding en gestalte, dat kloeke en fiere, wat men vooral bij den man niet gaarne ziet ontbreken.'

Mede door Kuypers toedoen werd in Nederland het relatief hoogste aantal joden van West-Europa vermoord.

Mozes Speijer, Den Haag"